స్క్రీన్ ప్లే స్ట్రక్చర్ అంటే
ఎలర్జీ వల్ల తీస్తున్న సినిమాల జాతకం ఏమంత బావుండడం లేదు. స్ట్రక్చర్ అవసరం
లేదనుకుని ఇష్టారాజ్యంగా తీసి రిస్కులో పడేసుకుంటే గానీ, సినిమా తీసినట్టు అన్పించదేమో.
వాళ్ళకో నమస్కారం. ఇంకా ఇంకా ఇలాగే తీస్తూ వుండాలి. పూర్తిగా ప్రేక్షకులు
థియేట్రికల్ రిలీజుల్ని బాయ్ కాట్ చేసి, ఓటీటీ కొస్తే చూద్దాంలే అని రీల్సు
చూసుకుంటూ కాలక్షేపం చేసే రోజు వైపు నెట్టేసి చేతులు దులుపుకుంటే గానీ, ఈ ఎలర్జీ
తగ్గదేమో. పనికిరాని సొంత క్రియేటివ్ స్కూల్లో క్రిక్కిరిసి, స్ట్రక్చర్ స్కూల్ని
స్క్రూ లూజ్ చేస్తున్న మేకర్లకి మరోసారి నమస్కారం పెడుతూ, ‘చెన్నై లవ్ స్టోరీ’ స్క్రీన్
ప్లే రివ్యూలో కెళ్దాం...
కథ చూద్దాం
నివీ (శ్రీ గౌరీ ప్రియ) తో
ఐదేళ్ళుగా ప్రేమలో (ఇందులో రెండేళ్ళు స్నేహం)వుంటున్న అజయ్ (త్రిగుణ్) పెళ్ళి
సమయంలో అడ్డం తిరిగి తను వేరే అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నానని వెళ్ళిపోతాడు. తీవ్రంగా దెబ్బ తిన్న నివీ తాగుడుకి
బానిసై, చెన్నైలో జాబ్ చేసుకుంటూ వుంటుంది. కొలీగ్స్ తో కలిసి ఒకే ఇంట్లో
వుంటుంది. ఒకరోజు స్టీవెన్ శంకర్ (కిరణ్ అబ్బవరం) అనే సినిమా దర్శకుడు కావాలని
ప్రయత్నిస్తున్న అనాధ పరిచయమవుతాడు. అతడికి కొలీగ్స్ ఆశ్రయమిస్తారు. నివీకి
స్టీవెన్ ధోరణి నచ్చదు..అతను తీసుకుంటున్న చొరవకి తిడుతుంది. తర్వాత అతడి కథ
తెలుసుకుని అతడికి సాయపడుతుంది. కానీ యా పోద్యూసర్ కి స్టీవెన్ రాసిన కథ నచ్చదు.
అయినా తనకి సాయపడిన ఆమె దేవత అని చెప్పి, తను బానిసగా వుంటానని చెప్తాడు. అలా
ఆమెకి దగ్గరవుతాడు.
ఇప్పుడేం జరిగింది? నివీ జీవితం ఏమైంది. ఆమె జీవితంలోకి స్టీవెన్ తిరిగి ఎలా వచ్చాడు? అజయ్ కూడా ఆమె జీవితంలోకెలా వచ్చాడు? ఈ పరిస్థితుల్లో నివీ సమస్య ఎలా పరిష్కారమైంది? ఇదీ మిగతా కథ.
అంటే ఫస్టాఫ్ ప్రారంభంలో వుండే బిగినింగ్
విభాగం అరగంట సమయం తీసుకుని, ముగిసిపోయి ప్లాట్ పాయింట్ వన్ కొస్తే –ఇక్కడే కథ ప్రారంభమై మిడిల్ -1 విభాగం మొదలవుతుంది.
అంటే అతను అరగంటలో వచ్చే ప్లాట్ పాయింట్ వన్ లో చనిపోయి, ఆ తర్వాత ఫస్టాఫ్ లోనే
ప్రారంభమయ్యే మిడిల్ -1 లో వెంటనే ఆత్మగా తిరిగి వస్తే, స్క్రీన్ ప్లే స్ట్రక్చర్
లో వుంటుందన్న మాట.
ఇలా లేకపోవడంతో- ఇంటర్వెల్లో అతడి యాక్సిడెంట్ తో
బాటు మరణం చూపించడంతో, స్క్రీన్ ప్లే మధ్యకి ఫ్రాక్చరై, అక్కడ్నుంచి సెకండాఫ్ వేరే
కథ అతికించినట్టు సెకండాఫ్ సిండ్రోంలో పడింది సినిమా. సెకండాఫ్ సిండ్రోం అనేది
సినిమాకి గండం. కథ అతుకు పడడమంటే అర్ధం ఇదే.
అప్పుడు సెకండాఫ్ ని హాస్పిటల్, సంతాపం, అంత్య క్రియలూ మొదలైన సీన్లు చూపిస్తూ ప్రారంభించి వుంటే, ప్రేక్షకులు ఇంటర్వెల్ షాకు లోంచి తేరుకుని, ఆలోచనలో పడి సెకండాఫ్ కి అడ్జెస్ట్ అయిపోయే అవకాశముండేది.
ఎప్పుడో ఫస్టాఫ్ అరగంటలో రావాల్సిన ప్లాట్
పాయింట్ వన్ తో బిగినింగ్ ముగింపు, గంటా 20 నిమిషాలూ బారెడు సాగి, ఇంటర్వెల్లో
వస్తే స్ట్రక్చర్ మొత్తం చెదిరిపోయింది. ఫస్టాఫ్ లో బిగినింగ్ ముగిసి మిడిల్ 1 తో కథ ప్రారంభం కాక, ఇంటర్వెల్ వరకూ
సాగి, సెకండాఫ్ లో గానీ మిడిల్ -1 ఏర్పడి
కథ ప్రారంభం కాలేదు. ఈ సెకండాఫ్ లోనే మిడిల్ 1, మిడిల్ 2, ఎండ్ మూడు విభాగాలూ
ఇరికించే సరికి, సినిమా నిడివి 2 గంటలా 45 నిమిషాలకి చేరింది! ఈ కథకి బడ్జెట్ వృధా
చేస్తూ ఇంత నిడివి అవసరమా? కథ ప్రారంభంకాని సినిమా బిగినింగ్ విభాగం ఒక్కటే ఇంటర్వెల్
వరకూ గంటా 20 నిముషాలూ సాగవచ్చా?
అయితే పైన చెప్పినట్టు ఇంటర్వెల్లో అతడి
యాక్సిడెంట్ తో కట్ చేసి, సెకండాఫ్ లో మరణం వగైరా చూపించి వుంటే వర్కౌట్ అయ్యేదా?
చెప్పలేం. ఎందుకంటే అప్పటికీ ఆ యాక్సిడెంట్ ఎంత షాక్ పుట్టించినా, అది సహజంగా
జరిగిన సంఘటన కాదు కాబట్టి కన్విన్స్ చెయ్యదు. ఎందుకంటే కథల్లో అకస్మాత్తుగా ఇలా
దైవికంగా జరిగే సంఘటనతో పాత్రని చంపలేం. ఆ సంఘటన కథలోంచి సహజంగా రావాలి. వేరే
తెచ్చి అకస్మాత్తుగా అతికించినట్టు వుండకూడదు.
రెండోది, ఇంటర్వెల్లో హీరోని చంపి, సెకండాఫ్ లో
అతడి ఆత్మతో ఫాంటసీ కథగా మార్చడంతో మల్టీ జానర్ కథ కాలేదు. అతుకు వేసిన జానర్ జంప్
కథ అయింది.
మరి ప్లాట్ పాయింట్ వన్ లోనే అతను చనిపోతే ఇంటర్వెల్ లో ఏం చెయ్యాలి? ఇది తెలుసుకోవాలంటే ఇలాటిదే కథ ‘ఘోస్ట్’ లో కెళ్ళాలి.
ఇందులో ఫస్టాఫ్ 30 నిమిషాల లోపు ప్లాట్ పాయింట్
వన్ వస్తుంది. సామ్ (పాట్రిక్ స్వాయెజ్), మోలీ (డెమీ మూర్) సహజీవనం చేస్తూంటారు.
ఒక రాత్రి సినిమా కెళ్ళి వస్తూంటే దారి దొంగ సామ్ మీద దాడి చేసి కాల్పులు
జరుపుతాడు. సామ్ అకస్మాత్తుగా తన శరీరం నుంచి బయటికి వచ్చి, రక్తసిక్తమై, చనిపోతున్న తన శరీరాన్ని
పట్టుకుని ఏడుస్తున్న మోలీని చూస్తాడు. అతను అక్కడే వుండి తన మరణాన్ని చూడడంలోని
దిగ్భ్రాంతిని , అపనమ్మకాన్నీ హృదయ విదారకంగా అనుభవిస్తాడు. ఇది ఐకానిక్
సీను. ఇది అరగంట లోపు వచ్చే ప్లాట్
పాయింట్ వన్ మలుపు.
ఇక్కడ్నుంచి మిడిల్ వన్ ప్రారంభమై, వెంటనే
అతడ్ని హాస్పిటల్ కి తీసికెళ్తే బతికి వుండడు. మోలీ మీద ప్రేమ చావక ఆత్మగా తిరిగి
వస్తాడు. ఇక్కడ ప్లాట్ పాయింట్ వన్ లో మరణం, వెంటనే మిడిల్ వన్ లో ఆత్మగా రావడం గ్యాప్
లేకుండా సీన్లు పడిపోవడం వల్ల ప్రేక్షకుల అపనమ్మకానికీ, అసంతృప్తికీ అవకాశమివ్వకుండా
స కంటిన్యూటీతో సాఫీగా విలీనం జరిగిపోయింది, జానర్స్ సహా. అయితే అతడి మీద దారిదొంగ దడి చేసి చంపడం అకస్మాత్తుగా
దైవిక సంఘటనగా అతికించినట్టు లేదా అనొచ్చు. అలా లేదు. అది కథనం లోంచి సహజంగా
వచ్చిందే. ఇది ఇంటర్వెల్లో తెలుస్తుంది. తర్వాత మిడిల్ 1 లో అతను ఆత్మగా ఫాంటసీ కథ
మొదలై, ఇంటర్వెల్ వెల్ పాయింట్ లో తనని చంపిన దారిదొంగ నిజానికి తన శత్రువు
అనుచరుడనీ, పథకం ప్రకారం తనని హత్య చేశాడనీ తెలుసుకుంటుంది సామ్ ఆత్మ. అంటే ఇది
దైవిక సంఘటన కాదు, కథలోంచి పుట్టిందే. ఇదీ ఇంటర్వెల్ సీను.
ఈ రోమాంటిక్ ఫాంటసీకి సామ్ హత్యతో కూడిన క్రైం ఎలిమెంట్
ఎందుకు చేర్చారంటే, కేవలం రొమాంటిక్ ఫాంటసీతో కథ నిలబడదని.
చెన్నై లవ్ స్టోరీలో రోమాంటిక్ ఫాంటసీ
డ్రామాతోనే సెకండాఫ్ కథ నడపడంతో నిలబడలేదు. ఇందులో అజయ్ పాత్రతో ట్రయాంగిల్ లవ్
ట్రాక్ ఏర్పడినా దాన్ని ఫన్ తో నడపలేదు. దీంతో సెకండాఫ్ మొత్తం యూత్ అప్పీల్ కి
వ్యతిరేకంగా శాడ్ ఫాంటసీగా మారిపోయి భారంగా ముగిసింది. క్లయిమాక్స్ లో డాగ్స్ తో యాక్షన్ సీసు- 1985 లో విజయ్ రెడ్డి
దర్శకత్వంలో జాకీష్రాఫ్ నటించిన ‘తేరీ మెహర్బానియా’ క్లయిమాక్స్ ని గుర్తు
చేస్తుంది. ఇందులో జాకీష్రాఫ్ ని శత్రువులు చంపేస్తే, అతడి పెంపుడు కుక్క మోతీ
వాళ్ళని చంపేసి పగదీర్చుకుంటుంది.
‘చెన్నై లవ్ స్టోరీ’ నేర్పుతున్న కథా రచనా విధానం
ఇతర నిర్మాతల కళ్ళు తెరిపిస్తే, రాబోయే సినిమాల జాతకాలు మెరుగుపడతాయోమో చూద్దాం!
-సికిందర్
