1438 : సందేహాలు- సమాధానాలు

  

Q : లెనిన్ స్క్రీన్ ప్లే రివ్యూ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. ఈ సినిమాని ఎలా విశ్లేషిస్తే అసలు సమస్య తెలుస్తుందో అర్ధమయ్యేలా చెప్పండి. సినిమా మాత్రం హిట్టయ్యిందని టాక్. కానీ చూస్తే మాత్రం ఏదో అసంతృప్తి కలుగుతుంది. చాలామంది ఫస్ట్ హాఫ్ వీక్ అంటున్నారు. దయచేసి వివరించండి. నేను మీ బ్లాగ్ రెగ్యులర్ పాఠకుడిని.

-ఎం కె ఆర్, అసోసియేట్

A : సినిమా స్క్రిప్టులు కొన్ని అంచనాలు పెట్టుకుని రాస్తున్నారు. ఆ అంచనాలకి స్క్రీన్ ప్లే రచనకి సంబంధించిన సాంకేతిక పునాది వుండడం లేదు. ఇది నిరంతర అధ్యయనం వల్లే తెలుస్తుంది. కానీ అంత ఆసక్తి లేకపోవడం వల్ల, కొన్ని అంచనాలు పెట్టుకుని సొంత క్రియేటి విటీలకి పాల్పడడం వల్ల, ‘లెనిన్’ లాంటివి హిట్ అనిపించుకుంటాయి గానీ, వాటి కథా బలం సూచిస్తున్న పూర్తి సామర్ధ్యాన్ని వినియోగించుకుని, ఏ స్థాయిలో హిట్టవ్వాలో ఆ స్థాయికి దూరంగా వుండిపోతున్నాయి. కీకారణ్యం లాంటి ‘లెనిన్’ కథా కథనాల్లోంచి మీరడిగిన అసలు స్క్రీన్ ప్లే సమస్యేమిటో వెతికి పట్టుకుని, పూర్తి వివరాలతో స్క్రీన్ ప్లే రివ్యూ రేపు!

Q : నమస్తే అండి, ‌ ప్రశ్నోత్తరాలు రావడం లేదు బ్లాగు లో‌‌ ఎందుకని?  మీ బ్లాగు ఫాలో అయ్యాక  రాజమౌళి గారి సినిమాలు అర్దం అవుతున్నాయి. ఇంకేం సినిమాలు అవసరం లేదు అన్పించింది.  ఎందుకంటే మెదడుకి భారం అవుతున్నాయి. స్టూడెంట్ నెంబర్ వన్ నుంచి మొన్నటి RRR వరకు ప్రతి సినిమాలో ఓపెన్ సస్పెన్స్, సీన్ టు సీన్ సిక్వెన్సెస్ రాజమౌళి గారి సినిమాల్లో ఉంటాయి. మొదటి గంటలోపే ప్లాట్ పాయింట్ రావడం కచ్చితంగా ఉంటుంది. ప్లాట్ పాయింట్ 2 కచ్చితంగా రివర్స్ ఉంటుంది . ఎక్కడ కూడా రస భంగం కలిగించే సీన్స్ ఉండవు. ప్రతి క్యారెక్టర్ కి స్క్రీన్ స్పేస్ ఇస్తారు. అన్నింటి కంటే ముఖ్యంగా పాసివ్ గా ఉండే హిరో క్యారెక్టర్ ఎక్కడా ఉండదు. కొంత మంది అడపాదడపా ఇలా రాసి తీస్తుంటే రాజమౌళి గారి సినిమాల్లో ఇవి మాత్రం కంటిన్యూ చే‌స్తారు. కథ బలహీనంగా ఉన్నా హిరో క్యారెక్టర్ మాత్రం ఎక్కడా కూడా వీక్ గా ఉండదు‌‌. అవకాశం ఉంటే నేను చెప్పిన విషయాలు కరెక్టో కాదో చెప్పగలరు.

-మణి కుమార్ శర్మ, నల్లగొండ

A : ఇప్పుడు మీరు ఇంప్రూవ్ అయ్యారు. ఇంకా బాగా స్టడీ చేస్తూ వుండండి. తెలిసిందే నాలెడ్జి అని ఆగిపోకండి. నాలెడ్జిని ఆచరణలో పెట్టకపోతే వేస్ట్ అని కూడా గుర్తించండి. స్క్రిప్టులు రాయండి. నాలెడ్జి పరమార్ధం అదే. బ్లాగులో రెగ్యులర్ గా ప్రశ్నోత్తరాలు (సందేహాలు- సమాధానాలు) రాకపోవడానికి కారణం గతంలో ఒకసారి పేర్కొన్నాం. రెండేళ్ళ కోవిడ్ లాక్ డౌన్ తో సందేహాలు అడిగేవాళ్ళు చెల్లా చెదురై పోయారు. ఇక సమాధానాలు ఎక్కడ్నుంచి ఇస్తాం. ఇప్పుడు వాళ్ళందరూ సందేహాలు అడగక్కర్లేని విజ్ఞానవంతులై వుండొచ్చు. అయితే కొందరు ఫోన్లు చేస్తున్నారు, అంతవరకే. ఎవరు సందేహాలు అడిగినా అడగకపోయినా, ఈ బ్లాగు నాలెడ్జిని అందించే పని నిరంతరం చేస్తూనే వుంటుంది. ఎందుకంటే, వున్న దేశాలకి తోడై కొన్ని కొత్త  దేశాల్లో కూడా రీడర్స్ పెరుగుతున్నారు. ఈ ప్రేరణ బ్లాగు కంటెంట్ ని మరింత అప్డేట్ చేస్తూ వుండేలా నిర్బంధి స్తోంది, తప్పించుకోలేం.

-సికిందర్

 

1437 : కొత్త పాత్ర పరిచయం!

 

     అమెజాన్ థ్రిల్లర్ సిరీస్ ‘రీచర్’ కొత్త సీజన్ ఆగష్టు 12 నుంచి స్ట్రీమింగ్ అవబోతోంది. ఇది నాల్గవ సీజన్. దీన్ని లీ చైల్డ్ 13వ నవల ' గాన్ టుమారో' ఆధారంగా నిర్మించారు. ఇందులో సబ్‌వేలో జరిగిన ఒక సంఘటన తర్వాత జాక్ రీచర్ ఒక పెద్ద కుట్రలోకి ఎలా కూరుకుపోయాడన్న కథ వుంటుంది. జాక్ రీచర్ – నియమాల్ని తానే రాసుకునే డిటెక్టివ్ పాత్ర. 2000 నుంచి మన అభిమాన థ్రిల్లర్ నవలా రచయితగా  లీ చైల్డ్ వుంటూ వస్తున్నాడు. అతడి నవలలు చదవడమంటే  ఒక హై-వోల్టేజ్ యాక్షన్ సినిమాని  మనసులో చూడడం లాంటిది. అతను సృష్టించిన డిటెక్టివ్ జాక్ రీచర్ యాక్షన్ క్యారక్టర్ చాలా పాపులర్. టామ్ క్రూజ్ తో రెండు హాలీవుడ్  సినిమాలుగా  కూడా వచ్చాయి. విజువల్ గా రాస్తాడు. ఒక రకంగా నవలలకి స్టోరీ మేకింగ్ చేస్తాడు. యాక్షన్ని స్లో చేసి డ్రామా పెంచుతాడు.1998 లో రాసిన రెండో నవల ‘డై ట్రయింగ్’ లో యాక్షన్ని విజువలైజ్ చేస్తూ స్లో యాక్షన్- హై డ్రామా ఎలా క్రియేట్ చేశాడో చూస్తే...

      రీచర్ గురి చూసి గన్ పేల్చాడు. మరుక్షణం గన్ బ్యారెల్లోంచి వేడి వేడి పొగని బయటికి ఎగజిమ్మింది. బుల్లెట్లోని గన్ పౌడర్ సెకనులో మిలియన్ వంతు కంటే తక్కువ కాలంలో విస్ఫోటించడంతో, ఆ మండిపోతున్న పొగ బుడగలా పెద్దగా విప్పారింది.

బుడగలా విప్పారిన పొగని తిరిగి బ్యారెల్ గుంజేసుకుని, బ్యారెల్లోపల గ్రూవ్స్ రాపిడికి గిర్రున తిరుగుతున్న బుల్లెట్ వెనుకా, చుట్టూ పొగ కమ్మేసేలా చేసి, ఆ రాపిడికి బుల్లెట్ ఎగదన్ని బయటి వాతావరణంలోకి దూసుకు పోయేలా చేసింది బ్యారెల్.

బయటికి వెళ్ళిన పొగ బుడగ వాతావరణాన్నిచర్రున వేడెక్కించేసింది...బుల్లెట్ కి ముందు దూసుకుపోతున్న వేడివేడి పొగ, గాలిలోని ఆక్సిజన్ ని వేడెక్కించేసి మంట రేగే స్థాయికి తీసికెళ్ళింది. ఆ మంటలో మెరుపు. ఆ బుల్లెట్ పొగలోంచి బయటికి దూసుకొచ్చేసింది. మండుతున్న గాల్లోంచి గంటకి 1900 మైళ్ళ వేగంతో.

సెకనులో వెయ్యో వంతు కాలం తర్వాత, బుల్లెట్ ఇంకో మూడు గజాల దూరంలో వుంది. ఇంకో సెకనులో వెయ్యో వంతు కాలంలో, ఆరడుగుల దూరంలో వుంది. ఇక రొద చేసుకుంటూ టార్గెట్ ని తాకబోతోంది బుల్లెట్... 

ఇదీ లీచైల్డ్ యాక్షన్ విజువలైజేషన్. అతను విషయం చెప్పడం లేదు, చూపిస్తున్నాడు. ఇలా సినిమాల్లో చూపించాలంటే సీజీకి సమర్పించుకోవాలిగా లక్షలకి లక్షలు అన్పించొచ్చు. స్టార్ సినిమాలకి సీజీకి సీజీన్నర పెట్టుకోగలరు. ఇతర సినిమాలకి దీన్లోని అర్ధాన్ని చూడాలి. కవి హృదయాన్ని చూడాలి. ఏం తేల్చి చెప్తున్నాడు లీ చైడ్? స్లో యాక్షన్ - హై డ్రామా గా లేదూ పై సీను? ఇంతకీ ఆ బుల్లెట్ ఎవరికైనా తగిలిందా లేదా చెప్పడానికి ఇంత సస్పెన్స్ లో ముంచెత్తడమన్న మాట.

2. అతడొక సంచార యోధుడు!

    ‘డై ట్రైయింగ్’ లీ చైల్డ్‌ని ప్రపంచస్థాయి థ్రిల్లర్ రచయితగా నిలబెట్టిన నవలల్లో ఒకటి. జాక్ రీచర్ పాత్రలో వున్న నింపాదైన ఆత్మవిశ్వాసం, అతడి ఒంటరి యోధుడి స్వభావం, ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కొనే ధైర్యం, ఈ నవలని మరచిపోలేని అనుభవంగా మారుస్తాయి. ఒక మంచి మనిషి చిన్న సహాయం చేస్తే, అతడిని దేశాన్ని కుదిపే కుట్రలో భాగంగా ఇరికించి నప్పుడు ఏం చేశాడన్నది ఈ కథ. జాక్ రీచర్ కథలు సామాన్యుల గుండెల్ని తడుముతాయి, ఏడ్పిస్తాయి, అన్యాయం మీద ఎగబడేలా చేస్తాయి.

సినిమాలు, నవలలు, వెబ్ సిరీస్‌ల ప్రపంచంలో ఎన్నో డిటెక్టివ్ పాత్రలు వచ్చాయి. కొందరు తెలివితో కేసులు ఛేదిస్తారు, కొందరు టెక్నాలజీతో, మరికొందరు హాస్యంతో. కానీ జాక్ రీచర్ మాత్రం వీళ్ళందరికీ  భిన్నమైన వ్యక్తి. ఇతను కేవలం డిటెక్టివ్ కాదు,ఒక సంచార యోధుడు. న్యాయం కోసం తిరిగే ఒంటరి మనిషి, ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కోవడంలో వెనుకాడని పరిశోధకుడు.

ఈ క్యారక్టర్ 1997లో బ్రిటిష్ రచయిత లీ చైల్డ్ రాసిన  ‘కిల్లింగ్ ఫ్లోర్’ నవలతో ప్రారంభమైంది. ఆ తర్వాత వరుసగా వచ్చిన నవలలు (మొత్తం 31) రీచర్‌ని  ఆధునిక సాహిత్యంలో అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన డిటెక్టివ్ పాత్రల్లో ఒకటిగా నిలబెట్టాయి. రీచర్ మాజీ యూఎస్  మిలిటరీ పోలీస్ మేజర్. సైన్యాన్ని విడిచిపెట్టాక  ఎలాంటి స్థిర నివాసం లేకుండా, అమెరికా అంతటా ప్రయాణిస్తూ జీవిస్తాడు. అతడి  దగ్గర ఎక్కువ సామాను వుండదు—కొన్ని బట్టలు, ఒక టూత్ బ్రష్, అంతే. ఈ సాదాసీదా జీవన విధానం అతడి పాత్రకి ప్రత్యేక ఆకర్షణని తీసుకొచ్చింది.

అతడికి సాంప్రదాయ డిటెక్టివ్‌లా ఆఫీసు వుండదు, అసిస్టెంట్లూ వుండరు.కంప్యూటర్ల మీద ఆధారపడడు. అతడి  ప్రధాన ఆయుధాలు అసాధారణ పరిశీలనా శక్తి – చిన్న చిన్న వివరాల్ని  గమనించి పెద్ద నిజాల్ని బైటికి తీస్తాడు. తార్కిక ఆలోచన – సంఘటనల మధ్య సంబంధాలని వేగంగా గుర్తిస్తాడు. మానవ స్వభావంపై అవగాహన – అబద్ధం చెప్పేవాళ్ళని  సులభంగా గుర్తిస్తాడు. శారీరక సామర్థ్యం – అవసరమైతే ప్రత్యర్థుల్ని ఒంటరిగా  ఎదుర్కొనే బలమూ అతడికుంది. ఈ నాలుగు లక్షణాల కలయిక రీచర్‌ని  సాధారణ డిటెక్టివ్ కంటే ప్రమాదకర పరిశోధకుడిగా నిలబెడుతుంది.

న్యాయం కోసం పోరాడే ఒంటరి మనిషి అతను. అతడి కథల్లో ముఖ్యమైన అంశం న్యాయం. చట్టమంటే అతడికి చాలా గౌరవం. చట్టాన్ని కాపాడడంలో వ్యవస్థ విఫలమైతే బాధితుల కోసం స్వయంగా రంగంలోకి దిగి ఆ బాధితుల్నీ, చట్టాన్నీ కాపాడేస్తాడు. అవినీతిపరులైన అధికారులు, నేరస్థ ముఠాలు, అధికార దుర్వినియోగం చేసే వ్యక్తులు—ఎవరినీ వదిలిపెట్టడు. ఈ కారణంగానే రీచర్ పాత్రకి ‘ఎవరీడే యాక్షన్ హీరో’ గా పేరొచ్చింది. అతను హీరో కాదు, అన్యాయం కనిపిస్తే స్పందించే సాధారణ మనిషి.

అతడి బుద్ధిబలం, కండ బలం  అరుదైన కలయిక. చాలా కథల్లో తెలివైన పాత్రలు బలహీనంగా, బలమైన పాత్రలు తెలివి తక్కువగా వుంటాయి. రీచర్ మాత్రం ఈ రెండు పరిమితుల్ని చెరిపేస్తాడు. ఒక సమస్యని  ముందుగా విశ్లేషిస్తాడు, పోరాటాన్ని చివరి మార్గంగా మాత్రమే చూస్తాడు. పోరాటం తప్పనిసరైతే, అతడి మిలిటరీ శిక్షణ అతడ్ని అత్యంత ప్రమాదకర ప్రత్యర్థిగా శత్రువుల ఎదుట నిలబెడుతుంది.

3. పాత్రకి అలన్ రిట్చ్ సన్ కొత్త జీవం!

    ప్రస్తుత వెబ్ సిరీస్ లో ఈ పాత్రకి అలన్ రిట్చ్ సన్ కొత్త జీవం పోస్తున్నాడు. ముఖ్యంగా అలన్ శరీరాకృతి, నవల్లోని రీచర్‌కి దగ్గరగా వుంటుంది. రీచర్ చుట్టూ అల్లే కథల్లో ఒక చిన్న పట్టణం లేదా తెలియని  ప్రదేశానికి రీచర్ చేరడం, అక్కడ ఒక అనుమానాస్పద సంఘటనని గమనించడం, స్థానికులు దాచిపెడుతున్న నిజాన్ని గుర్తించడం, పెద్ద కుట్ర లేదా నేర వ్యవస్థ బయటపడడం, చివర్లో రీచర్ న్యాయం జరిగేలా చేయడం, ఆ తర్వాత మళ్ళీ తన ప్రయాణం కొనసాగించడం- ఇదే ఫార్ములా వుంటుంది నవలలన్నిట్లో.

ఇది రిపీట వుతున్నప్పటికీ, ప్రతి కథలో కొత్త ప్రదేశం, కొత్త మనుషులు, కొత్త ప్రమాదం వుండడం వల్ల ఆసక్తి తగ్గదు. ఆర్కే నారాయణ్  నవలల్లో కన్పించే మాల్గుడి అనే ఒక కల్పిత, పూర్తిగా పట్టణ ప్రాంతం ఎలాగో అలాగన్నమాట.

ఎందుకు ఈ పాత్ర ఇంత పాపులరైంది?  ఎందుకంటే, అతడి సాదా సీదా జీవితం, వ్యవస్థపై అనుమానం, అధికార వర్గాల్ని గుడ్డిగా నమ్మకపోవడం, బాధితుల పక్షాన నిలబడడం, బలహీనుల కోసం పోరాడే ధోరణి...ఇవీ అతడ్ని పాఠకులుకి/ ప్రేక్షకులకి దగ్గర చేస్తున్నాయి. అయితే అతను తరచూ ఒక్కడే పెద్ద నేరవ్యవస్థల్ని ఓడించడం వాస్తవికంగా అనిపించదు.

ఇందుకే ఈ సూపర్ హీరోయిజాన్ని తానే ఒప్పుకోక, ఒకనాటి సామాన్యమైన పాత యాక్షన్ హీరోల కథలు మళ్ళీ రావాలని ఒక పాడ్ కాస్ట్ లో అన్నాడు. దీన్ని నిన్నటి బ్లాగ్ ఆర్టికల్లో పేర్కొన్నాం. అలాగే కొన్ని కథల్లో లీ చైల్డ్ స్త్రీ పాత్రలకి తక్కువ ప్రాధాన్యమిచ్చాడన్న విమర్శ కూడా వుంది.

జాక్ రీచర్  కేవలం ఒక డిటెక్టివ్ పాత్ర కాదు. అతను  స్వేచ్ఛ కోసం, న్యాయం కోసం, వ్యవస్థకి ఎదురు నిలిచే మనిషికి ప్రతీక. అతడి కథలు మనకు ఒక ఆసక్తికర ప్రశ్నని  వేస్తాయి: ‘చట్టం వున్నప్పటికీ న్యాయం జరక్క పోతే, ఎవరు ముందుకు రావాలి?’ అని. ఒక కథలో స్పష్టంగా సమాధానమిస్తాడు రీచర్- ‘ఎవరైనా రావాలి, అవసరమైతే నేనే వస్తాను’ అని. ఇందుకే జాక్ రీచర్ ఆధునిక థ్రిల్లర్ ప్రపంచంలో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయిన డిటెక్టివ్ పాత్రగా గుర్తింపు పొందుతున్నాడు.

లీ చైల్డ్ 'ది న్యూయార్క్ టైమ్స్' ఇంటర్వ్యూలో, ‘ఈ డిటెక్టివ్ ఒక తాగుబోతుగా పరిచయమవుతాడు. తర్వాతి నవలలో విడాకులు తీసుకున్న తాగుబోతుగా వస్తాడు. ఆ తర్వాతి నవల్లో కూతురి ద్వేషాన్ని ఎదుర్కొనే తాగుబోతుగా వుంటాడు. ఆ తర్వాత, చీకట్లో పొరపాటున ఒక పిల్లాడిని కాల్చి చంపిన తాగుబోతుగా బయటపడతాడు. ఇక దాంతో తన మిగిలిన జీవితాన్ని అడవిలోని ఒక క్యాబిన్‌లో గడపడానికి వెళ్ళవలసి వస్తుంది’ అని పాత్ర గత చరిత్రని వివరించాడు.

4. ఇదంతా ఇప్పుడెందుకంటే...

    తెలుగు సినిమాల్లో ఇంకా డిటెక్టివ్ అనగానే లాంగ్ కోటు హేటూ తొడిగించి, చేతికి భూతద్దం పట్టించి, పడక్కుర్చీ మేధావి షెర్లాక్ హోమ్స్ గానే చూపించుకుంటూ పోతున్నారు. ఈ తరహా ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్ ఎప్పుడో చచ్చిపోయాడు. ఫోరెన్సిక్ సాక్ష్యాధాలతో ఇన్వెస్టిగేట్ చేసే పోలీస్ యాక్షన్ డిటెక్టివ్ వచ్చేశాడు. దీన్నీ వెనక్కి నెట్టేస్తూ మళ్ళీ ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్ వచ్చేశాడు జాక్ రీచర్ రూపంలో.అయితే ఇతను మాజీ సైనికాధికారి అయి వుంటాడు. వ్యక్తిగత జీవితంలో విఫలమై, దాన్ని మరువడానికి పరోపకారం కోసం వ్యవస్థతో పోరాడే యోధుడిగా బాధ్యత తీసుకుంటాడు. రీచర్‌లోని అంతర్గత సంఘర్షణ కేసుని పరిష్కరించడానికి అతను తాగుడు వ్యసనాన్ని అధిగమిస్తాడా? అనేది కాదు. అసలు అంతర్గత సంఘర్షణ ఏమిటంటే- రీచర్ చెడిన జీవితంతో తన మానాన  తను ఒంటరిగా వుండాలనుకుంటాడు, కానీ ఈ ప్రపంచం అతడ్ని ఒంటరిగా వుండనివ్వని చెడ్డవాళ్ళతో నిండి వుంది...

-సికిందర్

 

1436 : హాలీవుడ్ టేక్

     ప్రేక్షకులకి దగ్గరగా అనిపించే, సాధారణ మనిషిలా వుండే, బలహీనతలతో కూడిన యాక్షన్ హీరోలని  మళ్ళీ తెరపైకి తీసుకురావాలని పిలుపు నిచ్చాడు జాక్ రీచర్ యాక్షన్ సిరీస్ హీరో అలన్ రిట్చ్ సన్. వినోదాన్ని అందించడానికి ప్రతి ఒక్కరూ హైటెక్ ఆర్మీ ఆఫీసర్ గా వుండాల్సిన అవసరం లేదన్నాడు. అజేయమైన, అసాధారణ శక్తి సామర్థ్యాలు గల పాత్రని పోషించడం గురించి ఎవరికైనా బాగా తెలుసా అంటే, అది అలన్ రిట్చ్‌సన్‌కే తెలుసు. ప్రైమ్ వీడియో 'రీచర్' సిరీస్ లో ప్రధాన పాత్రధారిగా అపార నైపుణ్యాలతో, ఆయుధ బలంతో ఒక సైనికుడిగా శత్రువుల్ని చితకబాదే ఉత్కంఠభరిత  కథల్లో నటించి  కెరీర్‌ని  నిర్మించుకున్న వాడే ఇతను.

  కానీ ఇప్పుడు ఏదైనా కొత్తదనం కోసం తహతహలాడుతున్నాడు,  ప్రేక్షకులు కూడా అలాగే అనుకుంటున్నారని భావిస్తున్నాడు. సైనిక శిక్షణ పొందిన కండలు తిరిగిన హీరో  పాత్రలు కాకుండా, నిత్య జీవితంలో సామాన్యంగా  కనిపించే సగటు హీరోల పాత్రలు చేసే హీరోలు ఏమై పోయారని ప్రశ్నిస్తున్నాడు. మన భాషలో చెప్పుకుంటే యాంగ్రీ యంగ్ మాన్ పాత్రల్ని తిరిగి అతను కోరుకుంటున్నాడు. తాజాగా వెరైటీ మేగజైన్ పాడ్ కాస్ట్ లో తన మనోభావాలు వెల్లడించాడు.

ఇది మనం చూస్తున్నదే-  హాలీవుడ్ సినిమాల్లో, టీవీ షోల్లో ఒక భారీకాయుడు హఠాత్తుగా వచ్చి, గది నిండా వున్న వాళ్ళందరినీ పిచ్చెక్కినట్టు చితకబాదుతాడు. ఇది చూడడానికి అద్భుతంగా అనిపించవచ్చు, కానీ ఇలాంటి పది సినిమాలు చూశాక, వెగటు పుట్టే వీలుంది. పరిస్థితులు ప్రతికూలంగా వున్నప్పుడు యాక్షన్ హీరోలు వాటిని అధిగమించడం చూడాలని మనం కోరుకుంటాం, కానీ ఒక గొప్ప సూపర్‌హీరోకి, ఒక సాధారణ వ్యక్తికీ  మధ్య వున్న గీత పూర్తిగా చెరిగిపోయినప్పుడు, తెరపై వున్న పాత్రలతో మనం మమేకం అవడం కష్టమై పోతుంది. కానీ ఇదే ధోరణి కొనసాగుతోంది. సైనికులుగా లేదా మాజీ సైనికులుగా నటిస్తున్న యాక్షన్ హీరోలు వంద మందిని చితకబాదే సినిమాలు మనం చాలా చూస్తున్నాం. జాన్ విక్ అయినా,  ది బీకీపర్ అయినా, మనం ఇలాంటి మూసగా మారిపోయిన కథలకి  ఎంతగా అలవాటు పడిపోయామంటే, ఇకపై సామాన్య ప్రజల గురించి సినిమా తీయడానికి హాలీవుడ్ లో ఎవరూ ప్రయత్నించే ప్రసక్తే లేదనిపించేలా తయారయ్యింది పరిస్థితి. వెరైటీ పాడ్ కాస్ట్ లో రిట్చ్‌సన్ కూడా ఇదే అసంతృప్తిని వ్యక్తం చేశాడు. హీరోలని  తరచుగా రెండంచుల సూపర్ హీరోలుగా మార్చేస్తున్నారని  పేర్కొన్నాడు.

ఇప్పుడు తనకంటూ సొంత నిర్మాణ సంస్థ వున్నందున, సామాన్యుడిని తిరిగి వెండితెరపైకి తీసుకురావాలని తాను ఎలా కోరుకుంటున్నాడో చెప్పుకొచ్చాడు. ప్లంబర్లు, ఎలక్ట్రీషియన్ల వంటి కథానాయకులు వుండే కథల్ని సృష్టించడానికి సహాయం చేయమని తను పట్టణ ప్రాంతపు ప్రజల్ని అడుగుతూనే  వున్నానన్నాడు. వీళ్ళు అసాధారణ పరిస్థితుల్లో  చిక్కుకుంటారనీ, కానీ వాటిని ఎదుర్కోవడానికి తప్పనిసరిగా సిద్ధమై వుండాలని లేదనీ చెప్పాడు.

   గతంలో చూస్తే - అనేక గొప్ప యాక్షన్ సినిమాల్లో హీరోలు జన్యుపరంగా అద్భుత శక్తులు గల వాళ్ళో, కోట్లాది సంపద కలిగిన జీనియస్‌లో లేదా ఎప్పటికీ ఓడిపోని యోధులో కాదనీ, వాళ్ళు సాధారణ ఉపాధ్యాయులు, పోలీసులు, మెకానిక్‌లు, ఆఫీస్ ఉద్యోగులు, తండ్రులు, తల్లులు లేదా సాధారణ పౌరులనీ – వాళ్ళని అసాధారణ పరిస్థితుల్లోకి నెట్టి కథలు సృష్టించేవారనీ వివరించాడు.

మన సినిమాల్లో కూడా ఒకప్పుడు చూసేవాళ్ళం- హీరో పాత్రలు సూపర్ పవర్స్ కంటే తెలివి, ధైర్యం, పరిస్థితులకి తగ్గట్టు స్పందించే సామర్థ్యం, పట్టుదలల మీద ఆధారడి వుండేవి. కుటుంబం, గౌరవం, న్యాయాన్ని లేదా నమ్మిన వాళ్ళని కాపాడడం వంటి వ్యక్తిగత కారణాలతో పోరాడేవి. భావోద్వేగపరంగా చూసే నిజమైన మనుషుల్లా అన్పించేవి.  సౌత్ లో ఏమోగానీ, నార్త్ లో ఒకప్పటి మాస్ హీరోల్ని చూపించే సినిమాలు వస్తే విరగబడి చూస్తున్నారు. సౌత్, నార్త్ తేడాల్లేకుండా ఎక్కువ భారీ యాక్షన్ సినిమాలు సూపర్ హీరోలతో, ఎలైట్ హంతకులతో, గూఢచారులతో- ఓటమి ఎరుగని సూపర్ యాక్షన్ హీరో పాత్రలతోనే వస్తున్నాయి. ఇవి వినోదాత్మకమైనప్పటికీ, హీరో ఎప్పటికీ ఓడిపోడని అనిపించినప్పుడు, ఉత్కంఠ తగ్గిపోతోందని కొంతమంది ప్రేక్షకులు భావిస్తున్నారు.

ఇప్పుడు ప్రేక్షకులు మిస్ అవుతున్న అంశాలు ఇవీ : ఇది నాకూ జరగొచ్చు అనిపించే సంబంధం. హీరోలు కూడా  నిజంగానే ఓడిపోవచ్చు, గాయపడవచ్చు, లేదా చనిపోవచ్చనే లాజిక్. భయం, బాధ, ప్రేమ, అపరాధ భావం వంటి మానవ సహజ భావోద్వేగాలూ శుభ్రంగా మిస్ అవుతున్నారు.

సమస్య భారీ నిర్మాణ విలువలతో కాదు- హీరో పాత్రకి మానవ సహజ భావోద్వేగాలు మిస్సవుతున్న భారీ నిర్మాణ విలువలతోనే సమస్య. విషయ బలం లేని సినిమాలకి భారీగా సాంకేతిక బలం దేనికి? సగటు హీరో పాత్రయితే సహజత్వానికి దగ్గరగా వుంటాడు. హీరోతో బాటు కుటుంబం. ఇరుగు పొరుగు, సహోద్యోగులు వంటి పాత్రలు బలపడతాయి. ప్రేక్షకులు తామే ఆ పాత్రల్లో  వున్నట్టు అనుభూతి చెందుతారు. అందుకని సగటు హీరో పాత్రని ఆలోచించేటప్పుడు మన హీరో 100 మందిని ఎలా ఓడిస్తాడని కాకుండా- మా హీరో వచ్చే 10 నిమిషాలు ఎలా బ్రతుకుతాడని  మేకర్లు ఆలోచించేలా చేస్తుంది. ఇక్కడే నిజమైన ఉత్కంఠ పుడుతుంది.

మన సినిమాల్లో ప్రేక్షకులు ప్రేమించిన అనేక హీరో పాత్రలు మొదట- రైతు, విద్యార్థి, మెకానిక్, మధ్యతరగతి ఉద్యోగి, స్మాల్ టౌన్ యువకుడు మొదలైనవి. తర్వాత కొందరు పురాణ స్థాయి హీరోలుగా మారిపోయారు. మళ్ళీ సాధారణ హీరో వైపు రావాలంటే- చిన్న పరిసరాలు, నిజమైన గాయాలు, పరిమిత అవకాశాలు, తెలివైన ఎత్తుగడలు, కుటుంబ భావోద్వేగాలు, స్థానిక సమస్యలూ అవసరం.

భావోద్వేగ బలం సూపర్ హీరోలతో కన్నా, సామాన్యుడైన యాక్షన్ హీరోలతో చూడగలం. ప్రేక్షకులు సూపర్ హీరోలని చూసి, ‘నాకు కూడా అంత శక్తి వుంటే బాగుండేది’ అనుకోరు. సామాన్యుల్లోంచి వచ్చిన యాక్షన్ హీరోలని చూసి, ‘నేనూ ఇంత ధైర్యంగా వుం డగలనా?’ అని ప్రశ్నించుకుంటారు. ఇదీ తేడా.

ఒక్క వాక్యంలో చెప్పాలంటే, మనలాంటి కామన్ యాక్షన్ హీరోల్ని తిరిగి తీసుకురావడమంటే, యాక్షన్ సినిమాల్లో మళ్ళీ మానవ సహజ బలహీనతలు,  నిజమైన భావోద్వేగాలు, వ్యక్తిగత పణాలూ తీసుకురావడం. ఇక్కడ ప్రేక్షకుల్ని  ఉత్సాహపర్చేది మానవాతీత శక్తులు కాదు, మనిషి ధైర్యం!

-సికిందర్

 

1435 :స్క్రీన్ ప్లే రివ్యూ!

 దర్శకత్వం : రవి నంబూరి

తారాగణం : కిరణ్ అబ్బవరం, శ్రీ గౌరీ ప్రియ, త్రిగుణ్, దేవీ ప్రసాద్, ప్రమోదిని, సిరి హనుమంతు తదితరులు

రచన : సాయి రాజేష్, సంగీతం : మణిశర్మ, ఛాయాగ్రహణం : విశ్వాస్ డానియేల్

బ్యానర్స్ : మాస్ మూవీ మేకర్స్, అమృతా  ప్రొడక్షన్స్

నిర్మాతలు : ఎస్ కె ఎన్, సాయి రాజేష్

విడుదల : జూలై 24, 2026

***

        స్క్రీన్ ప్లే స్ట్రక్చర్ అంటే ఎలర్జీ వల్ల తీస్తున్న సినిమాల జాతకం ఏమంత బావుండడం లేదు. స్ట్రక్చర్ అవసరం లేదనుకుని ఇష్టారాజ్యంగా తీసి రిస్కులో పడేసుకుంటే గానీ, సినిమా తీసినట్టు అన్పించదేమో. వాళ్ళకో నమస్కారం. ఇంకా ఇంకా ఇలాగే తీస్తూ వుండాలి. పూర్తిగా ప్రేక్షకులు థియేట్రికల్ రిలీజుల్ని బాయ్ కాట్ చేసి, ఓటీటీ కొస్తే చూద్దాంలే అని రీల్సు చూసుకుంటూ కాలక్షేపం చేసే రోజు వైపు నెట్టేసి చేతులు దులుపుకుంటే గానీ, ఈ ఎలర్జీ తగ్గదేమో. పనికిరాని సొంత క్రియేటివ్ స్కూల్లో క్రిక్కిరిసి, స్ట్రక్చర్ స్కూల్ని స్క్రూ లూజ్ చేస్తున్న మేకర్లకి మరోసారి నమస్కారం పెడుతూ, ‘చెన్నై లవ్ స్టోరీ’ స్క్రీన్ ప్లే రివ్యూలో కెళ్దాం...

కథ చూద్దాం

నివీ (శ్రీ గౌరీ ప్రియ) తో ఐదేళ్ళుగా ప్రేమలో (ఇందులో రెండేళ్ళు స్నేహం)వుంటున్న అజయ్ (త్రిగుణ్) పెళ్ళి సమయంలో అడ్డం తిరిగి తను వేరే అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నానని  వెళ్ళిపోతాడు. తీవ్రంగా దెబ్బ తిన్న నివీ తాగుడుకి బానిసై, చెన్నైలో జాబ్ చేసుకుంటూ వుంటుంది. కొలీగ్స్ తో కలిసి ఒకే ఇంట్లో వుంటుంది. ఒకరోజు స్టీవెన్ శంకర్ (కిరణ్ అబ్బవరం) అనే సినిమా దర్శకుడు కావాలని ప్రయత్నిస్తున్న అనాధ పరిచయమవుతాడు. అతడికి కొలీగ్స్ ఆశ్రయమిస్తారు. నివీకి స్టీవెన్ ధోరణి నచ్చదు..అతను తీసుకుంటున్న చొరవకి తిడుతుంది. తర్వాత అతడి కథ తెలుసుకుని అతడికి సాయపడుతుంది. కానీ యా పోద్యూసర్ కి స్టీవెన్ రాసిన కథ నచ్చదు. అయినా తనకి సాయపడిన ఆమె దేవత అని చెప్పి, తను బానిసగా వుంటానని చెప్తాడు. అలా ఆమెకి దగ్గరవుతాడు.

ఒకరోజు ఆమె పేరెంట్స్ (దేవీ ప్రసాద్, ప్రమోదిని) వస్తే ఆమె పెళ్ళి వ్యవహారం తెలుస్తుంది స్టీవెన్ కి. అజయ్ మంచివాడేనని, ఎందుకలా చేశాడు తెలియడం లేదని అంటాడు ఆమె తండ్రి. ఇంకా బాధలోనే వున్న ఆమె ఒక సందర్భంలో స్టీవెన్ మీద  ప్రేమ పెంచుకుంటుంది. నేరుగా పెళ్ళి  చేసుకుందామనే సరికి తట్టుకో లేక కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటాడు స్టీవెన్. ఇక పెళ్ళి కాబోతోందనగా రోడ్డు ప్రమాదంలో చనిపోతాడు.

ఇప్పుడేం జరిగింది? నివీ జీవితం ఏమైంది. ఆమె జీవితంలోకి స్టీవెన్ తిరిగి ఎలా వచ్చాడు? అజయ్ కూడా ఆమె జీవితంలోకెలా వచ్చాడు? ఈ పరిస్థితుల్లో నివీ సమస్య ఎలా పరిష్కారమైంది? ఇదీ మిగతా కథ.

2. స్క్రీన్ ప్లే రివ్యూ!

పై కథలో స్టీవెన్ మరణంతో ఇంటర్వెల్ వస్తుంది. సెకండాఫ్ లో స్టీవెన్ ఆత్మ రూపంలో తిరిగి వస్తాడు. ఈ ఇంటర్వెల్లో చనిపోవడం, సెకండాఫ్ లో ఆత్మగా తిరిగి రావడం రెండూ ఆలస్యమైపోయి కథకి హాని చేశాయి. ఇదే కథ త్రీ యాక్ట్స్ స్ట్రక్చర్ లో కూర్చి వుంటే ఏ హానీ జరిగేది కాదు. అప్పుడు అతను చనిపోవడమనే మొదటి మలుపు ఇంటర్వెల్ లోపే, ఫస్టాఫ్ అరగంటలో వచ్చేసి, కథ అతుకుపడకుండా వుండేది. కథ అతుకుపడడ మేమిటి?  దీని గురించి తర్వాత తెలుసుకుందాం.

ఇంటర్వెల్ లోపు, ఫస్టాఫ్ అరగంటలో మొదటి మలుపు (ప్లాట్ పాయింట్ వన్) అనేది ఎందుకు రావాలంటే,  అతడి మరణం ప్లాట్ పాయింట్ వన్ ఘట్టం కింది కొస్తుంది కాబట్టి. ప్లాట్ పాయింట్ వన్ ని తీసికెళ్ళి  ఎక్కడో ఇంటర్వెల్లో ఏర్పాటు చేయకూడదు కాబట్టి. ప్లాట్ పాయింట్ వన్ ని తీసికెళ్ళి ఎక్కడో ఇంటర్వెల్లో పారేస్తే, సినిమాని డస్ట్ బిన్ లో పడేసినట్టవుతుంది  కాబట్టి!

అంటే ఫస్టాఫ్ ప్రారంభంలో వుండే బిగినింగ్ విభాగం అరగంట సమయం తీసుకుని, ముగిసిపోయి ప్లాట్ పాయింట్ వన్ కొస్తే –ఇక్కడే  కథ ప్రారంభమై మిడిల్ -1 విభాగం మొదలవుతుంది. అంటే అతను అరగంటలో వచ్చే ప్లాట్ పాయింట్ వన్ లో చనిపోయి, ఆ తర్వాత ఫస్టాఫ్ లోనే ప్రారంభమయ్యే మిడిల్ -1 లో వెంటనే ఆత్మగా తిరిగి వస్తే, స్క్రీన్ ప్లే స్ట్రక్చర్ లో వుంటుందన్న మాట.

ఇలా లేకపోవడంతో- ఇంటర్వెల్లో అతడి యాక్సిడెంట్ తో బాటు మరణం చూపించడంతో, స్క్రీన్ ప్లే మధ్యకి ఫ్రాక్చరై, అక్కడ్నుంచి సెకండాఫ్ వేరే కథ అతికించినట్టు సెకండాఫ్ సిండ్రోంలో పడింది సినిమా. సెకండాఫ్ సిండ్రోం అనేది సినిమాకి గండం. కథ అతుకు పడడమంటే అర్ధం ఇదే.

ఇంటర్వెల్లో యాక్సిడెంట్, అతడి మరణం చూపించడంతో ఇంకో అనర్ధం  కూడా జరిగింది- కథ ముగిసిపోయిందన్న ఫిలింగుతో, సినిమా పూర్తయ్యినట్టు అర్ధం వచ్చేసింది. ఎందుకంటే యాక్సిడెంట్ జరిగిన వెంటనే ఫస్టాఫ్ ఆపెయ్యలేదు. ఆపెయ్యకుండా యాక్సిడెంట్ సీను, తర్వాత హాస్పిటల్ సీను, నివీ దిగ్భ్రాంతి చెందే సీను, అతడికి వీడ్కోలు, ఆతర్వాత అంత్య క్రియల సీను వరకూ సుదీర్ఘంగా అన్నీ చూపించడంతో, ఇక కథ ౯సినిమా) ముగింపు పార్టు చూపిస్తున్నట్టే తయారయ్యింది

ఇలా కాకుండా, యాక్సిడెంట్ జరిగిన క్షణాన్నే ఇంటర్ వెల్ వేసేసి వుంటే- ప్రేక్షకులు ఆలోచించడానికి టైం వుండేది కాదు. షాకులో వుంటారు. సెకండాఫ్ కోసం ఎదురు చూస్తారు. 

అప్పుడు సెకండాఫ్ ని హాస్పిటల్, సంతాపం, అంత్య క్రియలూ మొదలైన సీన్లు చూపిస్తూ ప్రారంభించి వుంటే,  ప్రేక్షకులు ఇంటర్వెల్ షాకు లోంచి తేరుకుని, ఆలోచనలో పడి సెకండాఫ్ కి అడ్జెస్ట్ అయిపోయే అవకాశముండేది.

ఎప్పుడో ఫస్టాఫ్ అరగంటలో రావాల్సిన ప్లాట్ పాయింట్ వన్ తో బిగినింగ్ ముగింపు, గంటా 20 నిమిషాలూ బారెడు సాగి, ఇంటర్వెల్లో వస్తే స్ట్రక్చర్ మొత్తం చెదిరిపోయింది. ఫస్టాఫ్ లో బిగినింగ్ ముగిసి  మిడిల్ 1 తో కథ ప్రారంభం కాక, ఇంటర్వెల్ వరకూ సాగి, సెకండాఫ్ లో  గానీ మిడిల్ -1 ఏర్పడి కథ ప్రారంభం కాలేదు. ఈ సెకండాఫ్ లోనే మిడిల్ 1, మిడిల్ 2, ఎండ్ మూడు విభాగాలూ ఇరికించే సరికి, సినిమా నిడివి 2 గంటలా 45 నిమిషాలకి చేరింది! ఈ కథకి బడ్జెట్ వృధా చేస్తూ ఇంత నిడివి అవసరమా?  కథ ప్రారంభంకాని సినిమా బిగినింగ్ విభాగం ఒక్కటే ఇంటర్వెల్ వరకూ గంటా 20 నిముషాలూ సాగవచ్చా?

అయితే పైన చెప్పినట్టు ఇంటర్వెల్లో అతడి యాక్సిడెంట్ తో కట్ చేసి, సెకండాఫ్ లో మరణం వగైరా చూపించి వుంటే వర్కౌట్ అయ్యేదా? చెప్పలేం. ఎందుకంటే అప్పటికీ ఆ యాక్సిడెంట్ ఎంత షాక్ పుట్టించినా, అది సహజంగా జరిగిన సంఘటన కాదు కాబట్టి కన్విన్స్ చెయ్యదు. ఎందుకంటే కథల్లో అకస్మాత్తుగా ఇలా దైవికంగా జరిగే సంఘటనతో పాత్రని చంపలేం. ఆ సంఘటన కథలోంచి సహజంగా రావాలి. వేరే తెచ్చి అకస్మాత్తుగా అతికించినట్టు వుండకూడదు.

రెండోది, ఇంటర్వెల్లో హీరోని చంపి, సెకండాఫ్ లో అతడి ఆత్మతో ఫాంటసీ కథగా మార్చడంతో మల్టీ జానర్ కథ కాలేదు. అతుకు వేసిన జానర్ జంప్ కథ అయింది.

వీటన్నిటికీ ఒక్కటే పరిష్కారం - ఫస్టాఫ్ అరగంటలో యాక్సిడెంట్ తో ప్లాట్ పాయింట్ వన్ కి రావడమే. ప్లాట్  పాయింట్ వన్ లో యాక్సిడెంట్ వల్ల ఇంటర్వెల్ కి వచ్చినట్టు కంటిన్యూటీ గ్యాప్ రాదు కాబట్టి, వెంటనే మిడిల్ 1 తో కథ ప్రారంభమవుతుంది కాబట్టి,  హీరో మరణం తర్వాత అతడి ఆత్మతో ఫాంటసీ లోకి సాఫీగా విలీనం జరుగుతుంది. ఏదీ అతుకు వేసినట్టు వుండదు. పైగా ఫస్టాఫ్ గంట, సెకండాఫ్ గంట రెండు గంటల్లో సినిమా ముగిసిపోతుంది.

మరి ప్లాట్ పాయింట్ వన్ లోనే అతను చనిపోతే ఇంటర్వెల్ లో ఏం చెయ్యాలి? ఇది తెలుసుకోవాలంటే ఇలాటిదే కథ ‘ఘోస్ట్’ లో కెళ్ళాలి.

2/a మోస్ట్ వాంటెడ్ ‘ఘోస్ట్’

    జెర్రీ జుకర్ దర్శకత్వంలో పాట్రిక్ స్వాయెజ్, డెమీ మూర్, వూపీ గోల్డ్ బెర్గ్ లు నటించిన 1990 నాటి హాలీవుడ్ హిట్ ‘ఘోస్ట్’ సేమ్ కథ. 1991 లో సునీల్ వర్మ దర్శకత్వంలో సుమన్, లిజ్జీ నటించిన ‘ఆత్మబంధం’ దీనికి పక్కా అనుసరణ. ఇందులో ప్లాట్ పాయింట్స్ టైమింగ్స్, ప్లేస్ మెంట్లు కూడా మార్చకుండా ఉన్నదున్నట్టు కథ చేశారు. ఇది రెండు గంటల సినిమా. ‘ఘోస్ట్’ రెండు గంటలా 7 నిమిషాల సినిమా.

ఇందులో ఫస్టాఫ్ 30 నిమిషాల లోపు ప్లాట్ పాయింట్ వన్ వస్తుంది. సామ్ (పాట్రిక్ స్వాయెజ్), మోలీ (డెమీ మూర్) సహజీవనం చేస్తూంటారు. ఒక రాత్రి సినిమా కెళ్ళి వస్తూంటే దారి దొంగ సామ్ మీద దాడి చేసి కాల్పులు జరుపుతాడు. సామ్ అకస్మాత్తుగా తన శరీరం నుంచి బయటికి వచ్చి, రక్తసిక్తమై, చనిపోతున్న తన శరీరాన్ని పట్టుకుని ఏడుస్తున్న మోలీని చూస్తాడు. అతను అక్కడే వుండి తన మరణాన్ని చూడడంలోని దిగ్భ్రాంతిని , అపనమ్మకాన్నీ హృదయ విదారకంగా అనుభవిస్తాడు. ఇది ఐకానిక్ సీను. ఇది అరగంట లోపు వచ్చే  ప్లాట్ పాయింట్ వన్ మలుపు.

ఇక్కడ్నుంచి మిడిల్ వన్ ప్రారంభమై, వెంటనే అతడ్ని హాస్పిటల్ కి తీసికెళ్తే బతికి వుండడు. మోలీ మీద ప్రేమ చావక ఆత్మగా తిరిగి వస్తాడు. ఇక్కడ ప్లాట్ పాయింట్ వన్ లో  మరణం, వెంటనే మిడిల్ వన్ లో ఆత్మగా రావడం గ్యాప్ లేకుండా సీన్లు పడిపోవడం వల్ల ప్రేక్షకుల అపనమ్మకానికీ, అసంతృప్తికీ అవకాశమివ్వకుండా స కంటిన్యూటీతో సాఫీగా విలీనం జరిగిపోయింది, జానర్స్  సహా. అయితే అతడి మీద దారిదొంగ దడి చేసి చంపడం అకస్మాత్తుగా దైవిక సంఘటనగా అతికించినట్టు లేదా అనొచ్చు. అలా లేదు. అది కథనం లోంచి సహజంగా వచ్చిందే. ఇది ఇంటర్వెల్లో తెలుస్తుంది. తర్వాత మిడిల్ 1 లో అతను ఆత్మగా ఫాంటసీ కథ మొదలై,  ఇంటర్వెల్  వెల్ పాయింట్ లో  తనని చంపిన దారిదొంగ నిజానికి తన శత్రువు అనుచరుడనీ, పథకం ప్రకారం తనని హత్య చేశాడనీ తెలుసుకుంటుంది సామ్ ఆత్మ. అంటే ఇది దైవిక సంఘటన కాదు, కథలోంచి పుట్టిందే. ఇదీ ఇంటర్వెల్ సీను.  

ఈ రోమాంటిక్  ఫాంటసీకి సామ్ హత్యతో కూడిన క్రైం ఎలిమెంట్ ఎందుకు చేర్చారంటే, కేవలం రొమాంటిక్ ఫాంటసీతో కథ నిలబడదని.

చెన్నై లవ్ స్టోరీలో రోమాంటిక్ ఫాంటసీ డ్రామాతోనే సెకండాఫ్ కథ నడపడంతో నిలబడలేదు. ఇందులో అజయ్ పాత్రతో ట్రయాంగిల్ లవ్ ట్రాక్ ఏర్పడినా దాన్ని ఫన్ తో నడపలేదు. దీంతో సెకండాఫ్ మొత్తం యూత్ అప్పీల్ కి వ్యతిరేకంగా శాడ్ ఫాంటసీగా మారిపోయి భారంగా ముగిసింది. క్లయిమాక్స్ లో  డాగ్స్ తో యాక్షన్ సీసు- 1985 లో విజయ్ రెడ్డి దర్శకత్వంలో జాకీష్రాఫ్ నటించిన ‘తేరీ మెహర్బానియా’ క్లయిమాక్స్ ని గుర్తు చేస్తుంది. ఇందులో జాకీష్రాఫ్ ని శత్రువులు చంపేస్తే, అతడి పెంపుడు కుక్క మోతీ వాళ్ళని చంపేసి పగదీర్చుకుంటుంది.

‘చెన్నై లవ్ స్టోరీ’ నేర్పుతున్న కథా రచనా విధానం ఇతర నిర్మాతల కళ్ళు తెరిపిస్తే, రాబోయే సినిమాల జాతకాలు మెరుగుపడతాయోమో చూద్దాం!

-సికిందర్