1446 : స్క్రీన్ ప్లే సంగతులు

 

    ముందుగా రెండు  ప్రశ్నలు : ‘ఆదర్శ కుటుంబం’ అనే కథ అనుకున్నప్పుడు ఆ కుటుంబ కథలో థ్రిల్లర్ ఎలిమెంట్స్ ని కలపాలనుకున్నారా, లేక థ్రిల్లర్ ఎలిమెంట్స్ లోకే తెచ్చి కుటుంబ కథని కలపాలనుకున్నారా? మొదటిదైతే సరే. ఎందుకంటే కుటుంబ కథలో థ్రిల్లర్ ఎలిమెంట్స్ ని కలిపితే అది సరైన బాక్సాఫీసు ఫ్రెండ్లీ డొమెస్టిక్ థ్రిల్లర్ అన్పించుకుంటుంది. కానీ రెండోదైతే తప్పులో కాలేసినట్టే. ఎందుకంటే, థ్రిల్లర్ ఎలిమెంట్స్ లో కుటుంబ కథని తెచ్చి కలిపితే అదొక రొటీన్ థ్రిల్లరే అవుతుంది తప్ప సరైన డొమెస్టిక్ థ్రిల్లర్ అన్పించుకోదు. మలయాళ ‘దృశ్యం’ సిరీస్ సినిమాల్లో థ్రిల్లర్ ఎలిమెంట్స్ లో కుటుంబ కథ కలపకుండా, కుటుంబ కథలోనే  థ్రిల్లర్ ఎలిమెంట్స్ ని కలిపారు కాబట్టే అది కుటుంబం గురించి ఆందోళన కల్గించే ఎమోషనల్ కంటెంట్ తో బాక్సాఫీసు ఫ్రెండ్లీ డొమెస్టిక్ జానర్ సిరీస్ అయింది.

కానీ దర్శకుడు త్రివిక్రం శ్రీనివాస్ తన  ‘ఆదర్శ కుటుంబం’ అనే కుటుంబ కథలో క్రైమ్, బ్లాక్ కామెడీలు ఎలా కలిసిపోయాయో చూడాలన్నారు. అంటే పైన చెప్పుకున్న మొదటి ప్రశ్నకి సమాధానమన్నమాట. మంచిదే, అప్పుడిది ప్రేక్షకులు ఆ కుటుంబం గురించి ఆందోళన పడే పక్కా బాక్సాఫీసు ఫ్రెండ్లీ డొమెస్టిక్ జానర్ మూవీ అయి బాగా ఆడాలి. ఆడిందా? ఎందుకు ఆడలేదు?

ఎందుకంటే, ఏ కుటుంబ కథలో క్రైం- బ్లాక్ కామెడీ ఎలిమెంట్లు కలుపుతున్నామని అనుకుంటూ పేజీలు నింపుకుంటూ పోయారో, ఆ క్రైం - బ్లాక్ కామెడీ ఎలిమెంట్స్ లోనే కుటుంబ కథని తెచ్చి కలిపేసినందువల్ల! ధ్యాస మరెక్కడో వుంటే వంటకం తారుమారే అవుతుంది. ఇందుకే సెకండాఫ్ లో కుటుంబ కథే కన్పించకుండా పోయి, ఉత్త క్రైం- బ్లాక్ కామెడీ ఎలిమెంట్లే డామినేట్ చేశాయి. సరీగ్గా చూస్తే బ్లాక్ కామెడీయే కాదు, ఇంకే కామెడీ కూడా లేకుండాపోయి- ఫక్తు క్రైం ఎలిమెంట్లతోనే నిస్సారంగా సాగింది సెకండాఫ్ కథ!

స్క్రిప్టు రాయడానికి ముందుగా ఐడియా నిర్మాణం లేకపోతే, ఆ తర్వాత ఎన్ని రకాలుగా ఆలోచించినా పునాదులు వదిలి గాలి మేడలు కట్టుకోవడమే అవుతుంది. ‘ఆదర్శ కుటుంబం’ తీయడానికి స్ఫురించిన ఐడియాతో ఐడియా దగ్గరే తప్పులో కాలేశారన్న మాట. ఐడియాని విశ్లేషించుకుని వుంటే, ఇంకో ప్రశ్న కూడా తలెత్తాలి : దర్శకుడు చెప్పినట్టు ఈ కథని కుటుంబ కథలో క్రైం, బ్లాక్ కామెడీల కలబోతగానే తలపోశారనుకుందాం. అప్పుడిది ఏ జానర్ సినిమా అవుతుంది? పైన చెప్పుకున్నట్టు డొమెస్టిక్ థ్రిల్లర్ జానర్ సినిమా అవుతుంది కదా? కానీ సినిమాలో ఏదైతే కుటుంబాన్ని చూపించారో, ఆ కుటుంబమనే కాన్సెప్టే ప్రశ్నార్ధకమైతే, ఇంకా అది డొమెస్టిక్ థ్రిల్లర్ జానర్ సినిమా అనిపించుకుంటుందా? స్పష్టత కోరుతున్న మూడో ప్రశ్న ఇది!

ఈ సందర్భంగా మనీషా కోయిరాలా నటించిన హిందీ మూవీ ‘అంజానే’ (2005) ని గుర్తు తెచ్చుకుంటే, అందులో కుటుంబమనే కాన్సెప్టునే తలకిందులు చేసి చూపిస్తేనే కదా వికటించింది బాక్సాఫీసులో! అందుకని క్రైం, హార్రర్ ఎలిమెంట్స్ తో కుటుంబ కథలతో చాలా స్పృహలో వుండి సింగారించాల్సి వుంటుంది స్క్రీన్ ప్లేలని.

సినిమా తలరాత రాసేసిన పై మూడు ప్రశ్నలు ఎందుకు ఎలా తలెత్తాయో వివరంగా చూద్దాం.

2. కథ చూద్దాం

చిట్టి బాబు (వెంకటేష్) మిడిల్ క్లాస్ వ్యక్తి. మిడిల్ క్లాస్ వర్రీస్ అతడికి వుంటాయి. వయస్సు తక్కువగా కనిపించే భార్య స్వర్ణ (శ్రీనిదీ శెట్టి), టీనేజీ కూతురు సంపూర్ణ (యువినా పార్థవి), చిన్న వయసులో కొడుకు శర్వ (రాజా ప్రజ్వల్) వుంటారు. భార్య భారీగా అప్పులు చేస్తూ గొడవలు తెచ్చుకుంటూ వుంటుంది. కూతురు అబ్దుల్ అనే  మెకానిక్ ని ప్రేమిస్తూ వుంటుంది. కొడుక్కి గుండె సమస్య వుంటుంది. ఆపరేషన్ కి రెండు లక్షలు కావాలి. పని చేస్తున్న కంపెనీలో చిట్టి బాబు అప్పడిగితే ఉద్యోగమే పోతుంది. ఇంతలో తను కొన్న లాటరీ టికెట్ కి 100 కోట్లు గెలుచుకుంటాడు. దాంతో గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో విల్లాకి మకాం మారుస్తాడు.

ఈ విషయం దేశంలో ధనికుల్ని దోచుకుని హత్యలు చేస్తున్న గ్యాంగ్ కి తెలుస్తుంది. చిట్టిబాబు ఇంట్లో దోపిడీకి ప్లాన్ చేస్తారు. ఒక డ్రైవర్ ని, వంట మనిషినీ ప్లాంట్ చేస్తారు. వాళ్ళిచ్చే సమాచారంతో గ్యాంగ్ ఇంటి మీద దాడి చేసి డబ్బు దోచుకోబోతారు. అప్పుడు చిట్టి బాబు ఫ్యామిలీ ఉగ్రరూపం చూసి షాక్ తింటారు. చిట్టి బాబు, భార్య పిల్లలూ గ్యాంగ్ ని క్రూరంగా హత్య చేసి శవాల్ని మాయం చేస్తారు. డబ్బుకూడా మాయం చేస్తారు. గ్యాంగ్ ని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్న పోలీసు అధికారి కిది అంతు చిక్కని కేసులా మారుతుంది.

ఇప్పుడు చిట్టిబాబు, అతడి కుటుంబం అసలెవరు? గ్యాంగ్ ని చంపేసే అంత క్రూరత్వం వాళ్ళకెలా వచ్చింది? వీళ్ళ నిజ స్వరూపమేమిటి? శవాల్ని ఏం చేశారు? డబ్బునెక్కడ దాచారు? పోలీసులని, గ్యాంగ్ లీడర్నీ ఎలా ఎదుర్కొన్నారు?...ఇదీ మిగతా కథ.

3.డైనమిక్స్ మిస్, సస్పెన్స్ మిస్

పైన చెప్పుకున్న కథలో చిట్టిబాబు కుటుంబం అనూహ్యంగా దోపిడీ కొచ్చే గ్యాంగుని చంపే ఘట్టం ఇంటర్వెల్ మలుపుగా వుంటుంది. ఇంటర్వెల్ లో ఇదొక సర్ప్రైజ్ లా వుంటుంది ప్రథమ దృష్టికి. కానీ సెకండాఫ్ చూస్తే ఇది ఫాల్స్ సర్ప్రైజ్ గానే తేలుతుంది. ఇంకా గ్యాంగుని చంపి ‘సర్ప్రైజ్’ చేసిన కుటుంబ చర్య కూడా సెకండాఫ్ చూస్తే జస్టిఫికేషన్ కి దూరంగా వుంటుంది. ఇక ఫస్టాఫ్ లో ఇంకో పేలవమైన చిత్రీకరణ ఏమిటంటే, ఆ గ్యాంగుని అతిగా చూపించి సస్పెన్సుని చంపేయడం.

సినిమాలకి ఓపెనింగ్ టీజర్ అనేది ముందే కథ చెప్పేయడం కోసం ఉద్దేశించలేదు. అది కాన్సెప్ట్ ని బ్రాండింగ్ చేసే ఇమేజి కోసం వుంటుంది (పూర్తివివరాల కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి). అదొక ప్రత్యేక క్రియేటివిటీ. కానీ ఈ సినిమాకి ఓపెనింగ్ టీజర్/ఇమేజి అనేది కథ మొత్తం ముందే చెప్పేస్తూ ఫస్టాఫ్ ని చావుదెబ్బ కొట్టింది. సినిమా ఓపెనింగ్ సీన్స్ ని కథలా చెప్తూ టీజర్/ఇమేజి అర్ధాల్ని కూడా కాలరాసేశారు. దోపిడీలు చేస్తున్న గ్యాంగ్ ఎవరో ఏమిటో ముందే చెప్పేస్తూ, వాళ్ళు చేసే హత్యల్ని కూడా చూపించేస్తూ, వాళ్ళని పట్టుకునే పోలీసు అధికారిగా నారా రోహిత్ కార్యకలాపాలు కూడా చూపించేసే సరికి, ఫస్టాఫ్ కి జరిగిన నష్టమేమిటంటే చిట్టుబాబు కుటుంబానికి ఏం జరగబోతోందో ముందే తెలిసిపోతోంది. ముందు తెలిసిపోయే కథ కథవుతుందా? అంతే గాక కాన్ఫ్లిక్ట్ కూడా తెలిసిపోతోంది. ఇంతటితో ఆగక, చిట్టుబాబుతో కథ ప్రారంభమయ్యాక కూడా గ్యాంగ్ కార్యకలాపాల్ని చూపిస్తూ పోవడంతో మొత్తం ఫస్టాఫ్ సస్పెన్స్ లేక పేలవంగా తయారయ్యింది.

ఇలాకాక, దేశంలో ఆపరేట్ చేస్తున్న గ్యాంగ్ సంగతిని దాచి పెట్టి- ఎక్కడ ఏ టైమింగ్ తో ప్రధాన కథతో స్పర్శిస్తూ ఓపెన్ చేస్తే కథకి ఊపువస్తుందో చూడకుండా లూజ్ రైటింగ్ చేసేశారు. ఓపెనింగ్ ఇమేజి కుదరకపోతే, సాధారణంగానే చిట్టిబాబు కుటుంబంతో ఫస్టాఫ్ ని ప్రారంభించి, వాళ్ళ జీవితాల్ని  అలాగే  చూపించుకు పోతూ, కాన్ఫ్లిక్ట్ ఎదురయినప్పుడు గ్యాంగ్ ని ఓపెన్ చేస్తే అదొక సర్ప్రైజ్ లా వుండి ఉత్కంఠంలో పెరిగేది.

చిట్టిబాబు లాటరీ తగిలాక రిచ్ విల్లాలోకి మకాం మార్చడంతో వచ్చే మొదటి మలుపు ప్లాట్ పాయింట్ వన్ ని స్పర్శించేలా (క్లాష్ అయ్యేలా) గ్యాంగ్ ని రివీల్ చేసి వుండాల్సింది. చేసి  ముందుగా అక్కడే ఆ గ్యాంగ్ చరిత్ర, క్రూరత్వం వగైరా చూపించేస్తే కథనానికి డైనమిక్స్ వుండేవి. రిచ్ గా మారిన చిట్టిబాబు జీవితానికి యాంటీగా గ్యాంగ్ ని నిలబెడుతూ కాన్ఫ్లిక్ట్ సృష్టించడం సరైన కథన మనిపించుకుంటుంది.

4. తప్పులమీద తప్పులు

పైగా ఇంకో తప్పు ఏమిటంటే, దోపిడీ గ్యాంగ్ అనే చిట్టిబాబు ప్రత్యర్ధుల్ని, పైన చెప్పిన విధంగా ఎక్స్ క్లూజివ్ గా కథానాయకుడు చిట్టిబాబుతో కాన్ఫ్లిక్ట్ కోసం రిజర్వ్ చేయకుండా, దోపిడీ గ్యాంగ్ అనేది వున్నది పోలీసు అధికారి దామోదర్ నాయుడు పాత్ర కోసమే అన్నట్టు అతడి పట్టుకునే ప్రయత్నాలతో సబ్ ప్లాట్ అన్నట్టు గా చూపిస్తూ దాని ప్రాధాన్యాన్ని తగ్గించేశారు.

ఇంతేకాదు, గ్యాంగ్ తో చిట్టిబాబు కేం జరగబోతోందో ఒకపక్క తెలిసిపోతూ వుండగా, గ్యాంగ్ నుంచి డ్రైవరుగా, పనిమనిషిగా చిట్టిబాబు విల్లాలోకి ఇద్దర్ని ప్రవేశపెడుతూ కథ చేయడం కూడా అనవసర ప్రయత్నమే. దాంతో ఏ సస్పెన్సూ లేదు.

విజువల్ మీడియా కథనానికి డైనమిక్స్ ని లక్ష్యపెట్టకుండా పోతే ఆ చిత్రీకరణ అంతా బడ్జెట్ వృధా వ్యవహారమే అవుతుంది. ప్లాట్ పాయింట్ వన్ దగ్గర చిట్టి బాబు విల్లాకి మారేక, గ్యాంగ్ ని ఓపెన్ చేసే డైనమిక్స్ వుంటే, దానికి షాక్ వేల్యూ వుండేది. అప్పుడు దీనికి జవాబుగా అన్నట్టు చిట్టిబాబు కుటుంబం అనూహ్యంగా ఆ గ్యాంగునే కడదేర్చే డైనమిక్స్ ఇంటర్వెల్ కి కౌంటర్ షాక్ వేల్యూగా వుండేది.

వీటన్నిటి దృష్ట్యా ఈ కథ ఫస్టాఫ్ కథనం ఒక స్టార్ సినిమాకుండాల్సిన ప్రమాణాలకి దూరంగా వుండిపోయింది. సరే, మరి ఫస్టాఫ్ లో చిట్టిబాబు, అతడి కుటుంబపు కథ, కామెడీ వగైరా ఎంటర్టయిన్ చేయలేదా అంటే, తప్పకుండా ఎంటర్టయిన్  చేశాయి- ప్రేక్షకుల్ని మభ్య పెట్టే కథతో ఎంటర్టయిన్ చేయడం ఎంటర్టయిన్మెంటే అనుకుంటే అంతకన్నా దైన్యం వుండదు. ఇదేలాగో తర్వాత చూద్దాం.

సెకండాఫ్ రైటాఫ్!

సెకండాఫ్ ప్రారంభిస్తే, చిట్టిబాబు కుటుంబం  చరిత్ర తెలుస్తుంది. దీని ప్రకారం ఆ కుటుంబం నిజానికి కుటుంబం కాదు. వాళ్ళంతా విడివిడి క్రిమినల్స్. వివిధ నేరాల్లో అరెస్టయి, శిక్షలు పడి, కోర్టు తీర్పు ప్రకారం ఒక కుటుంబంగా ఏర్పడి జీవించాల్సి వస్తోంది. వీళ్ళని డీఎస్పీ బృహస్పతి (రావు రమేష్) ట్రాప్ చేసి, బీహార్ దోపిడీ గ్యాంగుని పట్టుకునేందుకు ఏరగా వాడుకున్నాడు. కానీ వీళ్ళు దోపిడీ కొచ్చిన ఆ గ్యాంగు ని చంపేసి శావాల్నీ డబ్బునీ మాయం చేశారు. ఇలాటి క్రిమినల్స్ తో ఈ కథ అన్నమాట. వీళ్ళకి హత్యలు చేసేంత క్రూర నేర చరిత్ర లేదు. అందుకని గ్యాంగుని అంత క్రూరంగా చంపడం కన్విన్స్ చేయదు.

ఇక ఏసీపీ దామోదర్ నాయుడు ఇప్పుడు చిట్టిబాబు కుటుంబం మీద దర్యాప్తు ప్రారంభిస్తాడు. మరో వైపు గ్యాంగ్ లీడర్ చిట్టిబాబు కుటుంబాన్ని టార్గెట్ చేస్తాడు. మొత్తం మీద చిట్టిబాబు అతడి కుటుంబం ఇవన్నీ ఎదుర్కొని, శవాలు దొరక్కుండా తప్పించుకుని,  దాచి పెట్టుకున్న 100 కోట్లతో ఎలా బయటపడ్డారన్నది సెకండాఫ్ కథ.  

100 కోట్ల లాటరీ తగలడం, ఆ 100 కోట్లు క్యాష్ తెచ్చి ఇంట్లో పెట్టుకోవడం (ఏ బ్యాంకు ఇస్తుంది) వంటి సత్య దూరమైన విషయాలు- లాజిక్ కాదు, మ్యాజిక్ అంటూ సొంతంగా లైసెన్సు ప్రకటించుకుని చేసిన చిత్రీకరణలు ఈ రోజుల్లో కూడా చెల్లుతాయా? సెకండాఫ్ ని పూర్తిగా కుటుంబ బంధాల్ని, భావోద్వేగాల్నీ పక్కన పెట్టి ఫక్తు థ్రిల్లర్ గా నడిపించారు. అంటే, థ్రిల్లర్ ఎలిమెంట్స్ లోకి కుటుంబ కథని తెచ్చి డొమెస్టిక్ థ్రిల్లర్ జానర్ విరుద్ధంగా తయారు చేశారు.

ఇప్పుడు అసలు విషయం చూద్దాం. థ్రిల్లర్లో కుటుంబమా, లేక కుటుంబంలో థ్రిల్లరా అన్నది కాసేపు పక్కనబెట్టి, అసిలిది ఒక కుటుంబ కథేనా అన్నది పెద్ద ప్రశ్నగా కళ్ళముందు నిలబడుతుంది. ఎందుకంటే ఎప్పుడైతే సెకండాఫ్ ఫ్లాష్ బ్యాక్ లో చిట్టిబాబు, భార్య, కూతురు, కొడుకూ కుటుంబం కాదనీ, వీళ్ళంతా ఒకరికొకరు సంబంధం లేని క్రిమినల్స్ అనీ ఎప్పుడైతే రివీల్ చేశారో అప్పుడు- కుటుంబ సినిమా చూస్తున్న ఫీలింగ్ చెడిపోయింది. పాత్రల పట్ల ఆసక్తి, సానుభూతి చచ్చిపోయాయి. క్రిమినల్స్ తో సానుభూతేమిటి? అంటే ఫస్టాఫ్ లో చూపిస్తూ వచ్చినదంతా కుటుంబ కథ కాకుండా, క్రిమినల్స్ కథ చూపిస్తూ మభ్యపెట్టారన్న మాట. ఎంటర్టయిన్మెంట్ పేర ప్రేక్షకులు ఎంజాయ్ చేసిందంతా ఫేక్ అన్నమాట, వాళ్ళు ఫూల్స్ అయ్యారన్నమాట!

ఇలా కుటుంబ కథగా చూపిస్తూపోయి, చివరికి తూచ్- వీళ్ళు బతికిలేరు, ఇది చచ్చిపోయిన వాళ్ళ ఆత్మల (దెయ్యాల) కుటుంబ కథ – అంటూ ముసుగులాగి అసలు విషయం చెప్పి ప్రేక్షకుల్ని మోసం చేసిన మనీషా కోయీరాలా నటించిన ‘అంజానే’ లాంటి ఫ్లాప్ అన్నమాట ‘ఆదర్శకుటుంబం’ లో కుటుంబ సభ్యుల పాత్రలు!

-సికిందర్.

 

1445 : రైరర్స్ స్పెషల్

 

“హల్లో హల్లో...” ఫోన్లో వాయిస్...”ఎస్?” ... “మీదగ్గర ఆర్గానిక్ స్టోరీ ఏమైనా వుందా?” ... “ఆర్గానిక్ స్టోరీ అంటే ఏంటి?”...అవతల నిశ్శబ్దం... “హల్లో హల్లో...” ఫోన్లో ఇంకో వాయిస్... “ఎస్?” ... “హీరో మేనేజర్ కి స్టోరీ వినిపిస్తే ఆర్గానిక్ గా వుండాలని అంటున్నాడు సార్” ... “ఆర్గానిక్ అంటే ఏంటి?”...అవతల నిశ్శబ్దం... “హల్లో హల్లో ...” మరింకో వాయిస్... “ఎస్? ఆర్గానిక్ కావాలా?”... “ఎస్సార్!”... “ఏం వ్యవసాయం మీది?”... “అర్ధం కాలేదు సార్”... “పంటలకి ఆర్గానిక్ ఎరువులు వాడుతున్నారా?” ...నిశ్శబ్దం...మెల్లిగా, “సినిమాలకి వాడదామనీ...ఆర్గానిక్ వాడితే ట్రెండ్ లో వుంటామని అంటున్నారు కదా...”

ఇదీ వరస! ‘Water, water everywhere and not a drop to drink’ అని కొలెరిడ్జ్ రాసిన ఫేమస్ పోయెంని పేరడీ చేస్తే,  ‘Organic, organic everywhere, but no one knows what it means!’ లాగా తయారయింది పరిస్థితి.

"నీరు, నీరు, అంతటా నీరే, కానీ తాగడానికి ఒక్క చుక్క కూడా లేదు" అంటే కొలెరిడ్జ్  ఉద్దేశంలో ... ఒక నావికుడు ఆల్బట్రాస్ పక్షిని చంపిన తర్వాత, సముద్రం మధ్యలో గాలి లేని ఓడలో కొంతమంది నావికులు చిక్కుకుపోతారు. విచిత్రం ఏమిటంటే, వాళ్ళ చుట్టూ మైళ్ళ కొద్దీ సముద్రపు నీరు ఉన్నప్పటికీ, అది ఉప్పగా ఉండడం వల్ల తాగలేరు, తాగితే దాహంతో చచ్చితారు.

 మనకి  అపార వనరులు ఉన్నప్పటికీ, వాటిలో ఏదీ ఉపయోగపడకుండా, శుభ్రంగా లేకుండా, నిరాశాజనకంగా వున్న పరిస్థితిని వివరించడానికి ఈ రోజుల్లో ఈ పదబంధాన్ని ఉపయోగిస్తున్నాం.

నాలెడ్జి వున్న వాడికి యాక్షన్ వుండదు, యాక్షన్లో వున్న వాడికి నాలెడ్జి వుండదు.  ఎక్కడైనా సినిమా ఫీల్డు స్టయిలిదే. రెండు ఆస్కార్ల రచయిత విలియం గోల్డ్ మానైతే, హాలీవుడ్ లో ఎవ్వరికీ ఏమీ తెలీదనేశాడు! సినిమాల్లో ఏది ఎందుకు ఎలా తీశారనే దానికి అర్దాలూ తాత్పర్యాలూ వెతికి విశ్లేషణలు రాసి తెలియజేసే వర్గమొకటి వుంది. ఈ  వర్గం హాలీవుడ్ నుంచి వెలువడే వందలాది స్క్రీల్ ప్లే వెబ్ సైట్స్ లో అదే పనిగా రాసి ప్రపంచం మీదికి వదుల్తూ వుంటుంది.  హాలీవుడ్ నుంచి తప్ప ఇంకెక్కడ్నుంచీ ఇలాటి కంటెంట్ రాదు. ఇంగ్లీషు తెలియకపోతే, గూగుల్ లో ట్రాన్స్ లేట్ నొక్కితే తెలుగులో వచ్చేస్తుంది. లేదా చాట్ జిపిటి నడిగితే చెప్పేస్తుంది. ఇప్పుడు ఇన్ఫర్మేషన్ అరచేతిలో కాదు, నోటికే అందించేస్తోంది టెక్నాలజీ- చార్లీ చాప్లిన్ నటించిన ‘మోడరన్ టైమ్స్’ లో- కార్మికులు  లంచ్ బ్రేక్ పేర టైం వేస్ట్ చేయకుండా, పని చేస్తున్న చోటే నోటికి తిండిని అందించే ఆటోమేటిక్ ఫీడింగ్ మెషీన్ చాప్లిన్ ని ఎంత హింసించిందనేది వేరే విషయం, కామెడీ.

 2. ఆల్రెడీ ఆర్గానిక్ వుంది!

    ఇంతకీ ఆర్గానిక్ గా కథ చెప్పడమంటే ఏమిటి? జెర్సీ (2019) లో 36 ఏళ్ళ వయసులో మళ్ళీ క్రికెట్‌లోకి రావాలని ప్రయత్నించే ఓ విఫల క్రికెటర్ కథ ఇది. ఇందులో భావోద్వేగాల ఉధృతి కమర్షియల్ గా ప్రభావం చూపిస్తూ, దాన్ననుసరించి సాగే కథనం చాలా సేంద్రీయంగా (అంటే ఆర్గానిక్ గా) వుంటుంది. ఆర్థిక ఇబ్బందులు, భార్యతో సంబంధాలు, ఆరోగ్య సమస్యలూ  వంటి ప్రతీ సంఘర్షణ కారకం అతడి పట్టుదలలోంచి, ఆత్మగౌరవం లోంచీ దశలవారీగా సహజంగా వచ్చేస్తుంది. ప్రేక్షకుల చేత బలవంతంగా కన్నీళ్ళు తెప్పించే  కృత్రిమత్వం వుండదు. ప్రతీ  భావోద్వేగం అతడి స్వానుభవంలోంచి,  సంఘర్షణలోంచి పుట్టి, జీవితానికి దగ్గరగా ఆడియెన్స్ ఫీలయ్యేట్టు కథనాన్ని చేసుకు పోతూంటుంది.

బలగం (2023) కుటుంబంలో  పెద్ద కర్మ నేపథ్యంలో సాగే కథ. ఇందులో కుటుంబంలో అహంకార ఘర్షణలు, అంతర్గత ఉద్రిక్తతలు, చివరికి వీటి సర్దుబాటూ మొదలైనవి సేంద్రీయ ప్రవాహంతో సాగుతాయి. మానవ మనస్తత్వానికి దగ్గరగా వుండే పాత్రచిత్రణలు, లోపాలు, చిన్నచూపూ వంటి వికారాలు చివరికి ఆప్యాయతానురాగాలతో ముగుస్తాయి.

నిజం చెప్పాలంటే రియలిస్టిక్ కథలే కొంచెం తేడాతో ఆర్గానిక్ కథలు. కమర్షియల్ సినిమాల్లో రియలిస్టిక్ కథనం ఎబ్బెట్టుగా వుంటుంది. ఉదాహరణకి ఎన్టీఆర్ నటించిన అశోక్. ఇందులో సెకండాఫ్ కథనంలో వాడిన ఫ్రెంచి న్యూవేవ్ టెక్నిక్ వల్ల కథ కమర్షియల్ స్వభావాన్ని కోల్పోయి ఫ్లాపయ్యింది. పైగా ఎన్టీఆర్ పాత్ర యాక్టివ్ పాత్ర కాదు,  పాసివ్ పాత్ర కూడా కాదు- పాసివ్ రియాక్టివ్ పాత్ర. ఇలాటి పాత్రతో రియలిస్టిక్ లేదా ఆర్ట్ సినిమా వర్కౌట్ అవుతుందేమో గానీ కమర్షియల్ సినిమా కాదు.

కానీ కమర్షియల్ సినిమాకి ఆర్గానిక్ కథనం చక్కగా చేయొచ్చు. చెయ్యాలి కూడా. ఇదే జెర్సీలో చేశారు. ఆర్గానిక్  కథనం అంటే  పచ్చి వాస్తవికత అని అర్థం కాదు. ఒక ఫాంటసీ సినిమా, కమర్షియల్ యాక్షన్ సినిమా లేదా రూరల్ డ్రామా అన్నీ ఆర్గానిక్ గా వుండొచ్చు. వుండి తీరాలి కూడా. ఎందుకు? ఎందుకంటే, ఎప్పుడో దశాబ్దాల నుంచీ త్రీ యాక్ట్స్ స్క్రీన్ ప్లే స్ట్రక్చర్ లో క్యారక్టరైజేషన్ కి సంబంధించి ఉత్ప్రేరకాలుగా ఫలానా ఈఈ ఎలిమెంట్స్ వుండాలని పండితులు చెబుతూ  వస్తున్నది- ఆర్గానిక్ కథనాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకునే! ఆర్గానిక్  కథనానికి బీజం త్రీ యాక్ట్స్ స్ట్రక్చర్ లో ఎప్పుడో వేసేశారు. ఇది అర్ధం జేసుకోవడం లేదు. వంద సార్లు శివ సినిమా చూపించినా బోధపడట్లేదు. తీరా సినిమా ఫ్లాపైతే శివ శివా అనుకోవడమే!

3. పుట్టుక, నడక

    కథలో ఆర్గానిక్ కథనం ఎక్కడ్నుంచి, ఎలా పుడుతుంది? సింపుల్. కథలో వచ్చే ప్లాట్ పాయింట్ వన్ అనే మొదటి మలుపులో పాత్రకి కాన్ఫ్లిక్ట్ ఎదురైనప్పుడు- అప్పటికే పాత్రలో ఈ నాలుగు  ఎలిమెంట్లకి (గోల్ ఎలిమెంట్స్) తగ్గ ఇంధనం లోడ్ అయి వుండాలి : కోరిక, పణం, పరిణామాల హేచ్చేరిక, భావోద్వేగాలు. కోరిక ఏమిటి? కాన్ఫ్లిక్ట్ ని ఎదుర్కొని అనుకున్నది సాధించడం. ఈ కోరికేమిటో స్పష్టం కావాలి. పణం ఏమిటి? ఆ కోరికని సాధించడానికి దేన్ని పణంగా పెడుతోంది పాత్ర- జీవితాన్నా? కుటుంబాన్నా? సమాజాన్నా? దేశాన్నా? ఇది కూడా స్పష్టం కావాలి. ఈ రిస్కు తీసుకుంటున్నందుకు తలెత్తే పరిణామాలు ఎలా వుండబోతున్నాయి? సన్నిహితుల్లో ఎవర్నయినా కోల్పోతుందా? తన ప్రాణాలే పోయే పరిస్థితి వుందా? ఇంకే ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కోబోతోంది పాత్ర? దీనికి సంబంధించిన విషయం కూడా అప్పటికే సూచనాప్రాయంగా కథలో ఏర్పాటయి వుండాలి. ఇవన్నీ కలిసి పాత్రకి బలమైన భావోద్వేగం పుట్టేట్టు చేయాలి. ఈ భావోద్వేగమే మొత్తం కథనంతా బలంగా నడిపిస్తుంది.

అంటే, పాత్ర అంతర్గత కారణాలతో సంబంధముండే కథనమన్నమాట. అంతర్గత కారణాలతో పాత్ర డ్రైవ్ చేసే కథనమే సహజసిద్ధ సేంద్రీయ (ఆర్గానిక్) కథనమన్న మాట. రైటర్ గారికి పాత్ర అంతర్గత కారణాలు తెలియకపోతే కథనం చేలో పడ్డ గుడ్డెద్దు లాగా అక్కడక్కడే తిరుగుతుంది. ఎన్ని సినిమాల్లో సెకండాఫ్ లో ఇది చూడ్డం లేదు. పాత్ర దాని కథని దాని అంతర్గత కారణాలతో దాన్ని నడుపుకోనివ్వాలి. రైటర్ తన కారణాలు పాత్ర మీద రుద్దితే ఆ పాత్ర పాసివ్ పాత్ర అవడమే గాక, కథనం బాక్సాఫీసుకి ప్రమాదకరంగా మారుతుంది.

శివలో నాగార్జున పాత్ర కోరిక మాఫియాని అంతమొందించడం. ఇందుకు పణంగా అన్న కుటుంబాన్నే పెడుతున్నాడు. దీని పరిణామాల హెచ్చరికగా అన్న కూతురి ప్రాణాలకి ముప్పు పొంచి వుంది. ఈ భావోద్వేగాలతో కట్టి పడేస్తూ పాత్ర దాని నిర్ణయాలు అది తీసుకుంటూ, దాని వ్యూహాలు అది రచించుకుంటూ, దాని పోరాటం అది చేసుకుంటూ పోతోంది. డేంజరస్ సిట్యుయేషన్ లోలేని పాత్రతో ఏం కథనం, ఏం కథ!

ఇమాజినేషన్ ఈజ్ రియాలిటీ అన్నాడు నెవెల్ గోడార్డ్. మనసులో ఇమాజిన్ చేయకపోతే బయట ఏదీ సృష్టి జరగదు. అంతర్గత కారణాలతో పాత్ర మనసులో ఇమాజిన్ చేయకపోతే బయట కథనాన్ని సృష్టించలేదు!

రైటర్ చేయాల్సింది ఆ పాత్ర మనసులోకి దూరి చూడడమే. ఇలా ఆర్గానిక్ కథనంతో స్ట్రక్చర్ ఎప్పుడో ఏర్పాటై వుంది. ఇప్పుడు ఇదేదో కొత్త ట్రెండ్ అనుకుని ఆర్గానిక్...ఆర్గానిక్ ...అని ఆవురావురంటున్నారు. ఒక కోడైరెక్టర్  ప్రముఖ హీరో మేనేజర్ కి కథ వినిపిస్తే, ఆర్గానిక్ గా వుండాలన్నాడు. ఆర్గానిక్ గానే వుందని ఎంత విశ్లేషించి చెప్పినా, లేదు మార్చాలంటాడు.  ఎలా మార్చాలో చెప్పమంటే చెప్పేది లేదు. ఇందుకే ముందు ఆర్గానిక్ స్టోరీ టెల్లింగ్ అంటే ఏమిటో తెలుసుకుని కథలు వింటే కొట్లాటలు తప్పుతాయి.

-సికిందర్

1444 : రివ్యూ!

 

రచన- దర్శకత్వం : జేసన్ సంజయ్
తారాగణం : సందీప్ కిషన్, ఫరియా అబ్దుల్లా, రాజు సుందరం, సంపత్ రాజ్, మఘలక్ష్మీ సుదర్శనన్, శివ్ పండిట్, శీలా రాజ్‌కుమార్ తదితరులు
సంగీతం : ఎస్ థమన్, ఛాయాగ్రహణం :  కృష్ణన్ వసంత్, కూర్పు : కేఎల్ ప్రవీణ్, కళ : బెంజమిన్ మిలన్
బ్యానర్ : లైకా ప్రొడక్షన్స్
నిర్మాత : ఏ సుభాస్కరన్
విడుదల : అక్టోబర్ 2, 2026
***
తమిళనాడు ముఖ్యమంత్రి, దళపతి విజయ్ కుమారుడు జేసన్ సంజయ్ దర్శకుడిగా ఎంట్రీ ఇచ్చేశాడు. తొలి ప్రయత్నంగా ట్రెజర్ హంట్ –హీస్ట్ జానర్ లో అడ్వెంచర్ థ్రిల్లర్ని తెరకెక్కించాడు. హీరో సందీప్ కిషన్ కి మూడున్నర గంటలు ఈ కథ చెప్పి ఇంప్రెస్ చేసి గ్రీన్ సిగ్నల్ తీసుకున్నాడు. ఫరియా అబ్దుల్లాని  హీరోయిన్ గా తీసుకుని,  ప్రసిద్ధ లైకా ప్రొడక్షన్ బ్యానర్‌పై ఏ సుభాస్కరన్ నిర్మాతగా సినిమా పూర్తీ చేసి ఈ రోజు గాంధీ జయంతి నాడు తమిళ- తెలుగు భాషల్లో విడుదల చేశాడు. మరి దళపతి వారసుడిగా సినిమా తీసి సక్సెస్ అయ్యాడా? తన బలాలు, బలహీనతలు ఏమిటి? ఇవి తెలుసుకుందాం...

కథేమిటి? 
గురు అలియాస్ సిగ్మా (సందీప్ కిషన్) ఒక ఆర్జేగా పనిచేస్తూనే ట్రెజర్ హంటర్‌గా నిధుల వేట సాగిస్తూంటాడు. టాడు. అతడి తల్లి దాచిపెట్టిన నిధి కోసం  కూడా వేటాడుతూంటాడు. మరోవైపు  ఆర్జే (రేడియో జాకీ) గా పనిచేసే సామ్ (ఫరియా అబ్దుల్లా) అనే అమ్మాయితో రోమాన్స్ సాగిస్తూంటాడు. ఇలావుండగా, అక్రమ వ్యాపారాలు, ఏనుగు దంతాల స్మగ్లింగ్, గ్యాంబ్లింగ్ మొదలైన నేర కలాపాలతో భారీ సామ్రాజ్యాన్ని నడిపే మాఫియా లీడర్ వీర శంకర్ రెడ్డి (సంపత్ రాజ్) తో, 500 కోట్ల ఒక డీల్ విషయంలో సిగ్మా పోరాడాల్సి వస్తుంది.  ఈ  500 కోట్ల డీల్ ఏంటి?  విదేశీ బ్యాంకు లాకర్ లో దాచిన ఈ డబ్బుని దోచుకునే  పథకాన్ని ఎలా అమలు చేశాడు? తన తల్లి కోరిక ఏమిటి? తల్లి జ్ఞాపకార్ధం తను చేసిన మేలేమిటి? ...ఈ  ప్రశ్నలకి సమాధానమే మిగతా ఈ సినిమా కథ.

 

ఎవరెలా చేశారు?
పదహారేళ్ళుగా సినిమాలు నటిస్తున్న సందీప్ కిషన్ ఈ కథ మూడున్నర గంటలు విని థ్రిల్ అయినట్టు చెప్పడం చూస్తే, గాంధీ జయంతికి గాంధీగారు పకపకా నవ్వేసి వుంటారు. 24 ఏళ్ళ యువదర్శకుడు జేసన్ సంజయ్ ఏనాటిదో తను పుట్టనప్పటి పాత తరహా సినిమాలో సందీప్ కిషన్ ని ఎలా చూపించ కూడదో అంత చాదస్తంగా చూపించి సందీప్ కి సరిజోడీ అనిపించుకున్నాడు.  సందీప్ కామెడీ, రోమాన్స్, యాక్షన్ అన్నిటా హాస్యాస్పదంగా కనిపిస్తూ పాత్రకి చేయాల్సిన డ్యామేజీ అంతా చేసేశాడు. సినిమానే నీరసంగా వుంటే తనెలా ఉత్సాహంగా వుంటాడు. మదర్ సెంటిమెంటు, లవర్ తో రోమాన్స్, ఆర్ధిక కష్టాలు – వీటితోనే ఫస్టాఫ్ బారుగా సాగుతుంది. ఇంతలో ఇంటర్వెల్లో మాత్రం కథ యాక్షన్లో కొచ్చి, తనుకాస్త ఇరగదీసి మాస్ హీరో అనిపించుకునే అదృష్టానికి నోచుకుంటాడు.

ఇక సెకండాఫ్ ఎత్తుకున్న భారీ కథ గురించి గానీ, పాత్ర గురించి గానీ చెప్పుకోవడానికి కొత్తగా ఏమీ వుండదు. పాత సినిమాల పద్ధతిలోనే ఫైట్లు కూడా వుంటాయి. 500 కోట్ల రూపాయల దోపిడీ పథకానికి కావాల్సిన తాళాల గుత్తి కథ బాక్సాఫీసుని కూడా తెరవకుండా చేస్తుందని తెలుసుకోకపోడం అసలు సమస్య. పైగా అంత బిల్డప్ ఇచ్చిన విలన్, హీరో వీక్ గా వుంటే మనకెందుకులే అని చేతులు ముడుచుకుని కూర్చున్నట్టు అన్పించడం, దాంతో క్లయిమాక్స్ పిల్లలాటతో సమానంగా సాగడం సిగ్మాకి ఒక స్టిగ్మా (మచ్చ). సందీప్ కిషన్

ఇక హీరోయిన్ ఫరియా అబ్డులాకి వున్నదే కాసేపు కనిపించే పాత్ర. అందులో ఎం చేసిందో ఆమెకే తెలీదు. ఆ కాసేపు చలాకీగా కనిపించి, కొంత కామెడీ చేసి తన రెమ్యూనరేషన్ ప్యాకేజీ తను తీసుకుని వెళ్ళి పోయింది. వెళ్ళిపోవడమే మంచిదైంది- రోమాన్స్ మీద (తన మీద) దృష్టి పెట్టని సందీప్ కిషన్ కి హీరోయినెందుకసలు? 

ఇక విలన్లు సంపత్ రాజ్, శివ్ పండిట్లు తాము చేసిన విలనీ ఏంటో వాళ్ళకే తెలియాలి. పాతకాలం సినిమా కాబట్టి ఆ కాలంలో కొత్తగా వచ్చిన తాము ఏం చేయగలిగారో అదే చేసేసి ప్యాకేజీతో వెళ్ళిపోయారు. అసలీ సినిమాలో ఏ పాత్రకీ ఇంకో పాత్రతో సంబంధమే వుండదు. కొట్టొచ్చినట్టు కన్పించే సంబంధం ఒకటే- ఈ  యువదర్శకుడు సూపర్ స్టార్ దళపతి విజయ్ కి తనయుడనే!

సాంకేతికాల సంగతి?
తమన్ సంగీతం, నేపథ్య సంగీతం కొన్ని చేజ్, హీస్ట్ సన్నివేశాల్ని వేగంగా పరిగెత్తించే పనిని విజయవంతగా చేసినా, సడెన్ గా వచ్చే ఒక ఐటెం సాంగ్ యువదర్శకుడి పాత టేస్టుకి కూడా న్యాయం చేయాలి కాబట్టి ఆ మేరకు తమన్ కష్టపడ్డాడు. కృష్ణన్ వసంత్ కెమెరా పనితనం రిచ్ అండ్ స్టైలిష్ లుక్ ఇవ్వడం,  ప్రవీణ్ ఎడిటింగ్ హీస్ట్ సన్నివేశాల్లో మాత్రం పదునుగా వుండడం సాంకేతికులు వెనుకబడి లేరని రుజువు చేస్తాయి. వెనుకబడింది యువదర్శకుడే.

చివరికేమిటి?
24 ఏళ్ళ యువ దర్శకుడి మొదటి ప్రయత్నాన్ని మరీ ఇంతగా విమర్శించకూడదు. కానీ జేసన్ సంజయ్ అమెరికా వెళ్ళి దర్శకత్వం కోర్సు చేసి వచ్చాడు. అమెరికాలో ఇలా తమిళ/తెలుగు పాత మూస టెంప్లెట్ సినిమాలు తీయడం నేర్పుతున్నారా? ఇదీ మనకొచ్చే సందేహం. అమెరికా వెళ్ళినా ఇదే టాలెంటుతో తిరిగి వచ్చాడంటే, ఇక రేపు ఇంకెన్ని ఇలాటి సినిమాలు తీస్తాడోనని భయం పుట్టడం సహజం. సినిమా అని చెప్పడానికి వీల్లేని కథా కథనాల్ని, పాత్రల్ని, దర్శకత్వాన్నీ తన ఈడు యువప్రేక్షకుల మీద రుద్దడమంటే –తనేం చేస్తున్నాడో తనకే తెలీని పసితనమన్న మాట.  గాంధీ జయంతికి గాంధీగారు ఈ ఏమీ తెలీని పసివాణ్ణి క్షమించి, తెలియక సినిమాకెళ్ళే ప్రేక్షకుల్ని రక్షించు గాక!

-సికిందర్

 

1443 : రివ్యూ!

 

    

    మరోసారి నాని – శ్రీకాంత్ ల కాంబినేషన్ లో ‘ది ప్యారడైజ్’  అత్యంత చర్చనీయాంశ తెలుగు యాక్షన్-డ్రామాగా  విడుదలైంది. ‘దసరా' (2023) ఘనవిజయం తర్వాత నేచురల్ స్టార్  నాని, దర్శకుడు శ్రీకాంత్ ఓదెల మళ్లీ కలిసి పనిచేయడంతో, ఈ మూవీపై  భారీ అంచనాలు,  ప్రీ-రీ రిలీజ్ హైప్ వగైరా ఏర్పడ్డాయి. మరి ఈ అంచనాలని, హైప్ నీ అందుకునేలా మూవీ వుందా? దీని రిజల్ట్ ఏమిటి? ఈ వివరాలు కింద రివ్యూలో చూద్దాం...

కథేమిటి?

1980ల సికింద్రాబాద్ నేపథ్యంలో ఈ కథ సవారీ అనే అణగారిన తెగకి చెందిన ప్రజలు తమకు పౌరులుగా ప్రభుత్వ గుర్తింపు కోసం, తమ ఆత్మ గౌరవం కోసం, మనుగడ కోసం చేసే పోరాటాన్నీ తెలియజేస్తుంది.  తమని అణిచివేసి ప్రైవేటు పాలన సాగిస్తున్నశిఖంజా మాలిక్ (మోహన్ బాబు) అనే భూస్వామి ఉక్కు హస్తాల నుంచి విముక్తి కోసం పోరాడేందుకు జడల్ (నాని) సిద్ధమవుతాడు. చిన్నప్పుడు ఇతను బిర్యానీ దొంగిలించి తిన్నాడని దారుణంగా అవమానించి, అక్రమసంతానంగా ముద్ర వేసి, 14 ఏళ్ళు జైలు పాలు చేసిన మాలిక్ మీద పగదీర్చుకునేందుకు విడుదలై వస్తాడు. అతడికి ఇంకో ద్వేషం వుంటుంది. కన్న తల్లి సమ్మక్క (సొనాలీ కులకర్ణి) వేశ్య అని నమ్ముతాడు. మరో వైపు తండ్రి చేసిన అప్పులు తీర్చడానికి బి గ్రేడ్ అడల్ట్ సినిమాల్లో  నటించిన సుబ్బు (కయాడు లోహార్) అనే అమ్మాయిని ప్రేమించి, ఆమె గతం తెలుసుకుని వదిలేస్తాడు. ఇంకో వైపు మాలిక్ కొడుకు విక్రం మాలిక్ (రాఘవ్ జుయల్ ) కూడా జడల్ చిన్నప్పుడు అన్యాయం చేసిన వాడే. ఈనేపథ్యంలో తల్లిపై ద్వేషాన్ని, సుబ్బు మీద అసహ్యాన్ని, శికంజా మాలిక్, విక్రం మాలిక్ లపై పగనీ ఎలా తీర్చుకున్నాడనేది  మిగతా కథ.

ఎవరెలా చేశారు?

శారీరకంగా ఎంతో కష్టపడి, పూర్తి అంకితభావంతో చేసిన నటనతో నాని సినిమాని తన భుజాలపై మోసే ప్రయత్నం చేశాడు. నేచురల్ స్టార్ కాస్తా యాక్షన్ స్టార్ గా ‘దసరా’ తర్వాత మరోసారి ప్రయత్నించడం సాహసమే అయింది. స్టార్ అన్నాక కథా కథనాలని కూడా భుజాలపై మోయాలి. ఇక్కడే వచ్చింది సమస్యంతా. మోయడానికి కథే లేదు, కథనమే లేదు. లేని విషయంతో యాక్షన్ స్టార్ గా ఓవరాక్షన్ తప్ప. మితిమీరిన వైలెన్స్, చెవులు పగిలే బిజిఎం వుంటే చాలు సినిమాని మోసెయొచ్చు అనుకోవడం ఖరీదైన పొరపాటుగా తేలింది.

హీరోయిన్ తో లైట్ రోమాన్స్, ఓ రెండు సాంగ్స్ లో డాన్స్ ఓకే, కానీ పాత్ర విషయంలోనే ఆ పవర్ లేదు. సెకండాఫ్ లోనైతే ఏ పవరూ లేక ఎటెటు వెళ్ళిపోయాడో తెలీదు. అసలు ఇంటర్వెల్ లోనే ముగిసిపోయిన కథని అలా ముగించి శుభం వేసేస్తే పోయేదానికి అనవసరంగా సెకండాఫ్ ని  పట్టుకుని లాక్కుంటూ పోయాడు. ఈ లాగుడు పోటీ ఒలింపిక్స్ లో పనిచేస్తుంది గానీ, బాక్సాఫీసులో సాగదీసిన రబ్బరు లా ఎదురు తన్నుతుంది! ఈ ఖరీదైన, పానిండియా లెవెల్ రబ్బరు బ్యాండ్ సినిమా, అతడి కెరీర్ లో ఓ పెద్ద బ్యాడ్ లక్ గా నమోదవక తప్పదు!

సెకండాఫ్ లో మిగతా నటీనటులందరూ కథా కథనాలు సహకరించని బాదితులే. మోహన్ బాబు అయితే మరీ విలనీ చాలించుకుని కూర్చున్నారు. సరైన పాత్ర లేక మోహన్ బాబు అలా కూర్చుంటే నాని మాత్రం అయన మీద పోరాటం ఎలా చేయగలడు. కనుక పాసివ్- రియాక్టివ్ క్యారక్టర్ గా మారిపోయి ఏకపాత్రాభినయం చేశాడు.

హీరోయిన్ కయాదు లోహర్ మంచి ఎక్స్ ప్రెషన్స్ వున్న నటి. మంచి స్క్రీన్ ప్రెజెన్స్ వుంది. అయితే ఈమెని కూడా పాత్ర చిత్రణ దెబ్బ కొట్టింది. తండ్రి చేసిన అప్పుల్ని తీర్చడానికి బీ గ్రేడ్ అడల్ట్ మూవీస్ లో నటించిన తను, ఆ అప్పు తీర్చే బాధ్యత పూర్తయ్యాక ప్రాణాలు తీసుకుని పైలోకాల్లో తండ్రిని చేరుకోవాలని ప్రయత్నిస్తుంది. ఇలా చేస్తే ఆ తండ్రి అప్పు తీర్చడానికి ఆమె చేసిన పనికి గర్విస్తాడనుకుందా, అమాయకురాలు కాకపోతే?

నాని తల్లి పాత్రలో సొనాలీ కులకర్ణి ఎక్సెలెంట్ గా కుదిరింది. మంచి పాత్ర, బలమైన నటన. ఇంటర్వెల్ ఎపిసోడ్ ఆమె పాత్రకే పరాకాష్ట. అయితే ఇక్కడా  ఇంకో తేడా వుంది. చిన్నప్పుడు కొడుకు జడల్ ఆమెని వేశ్యగా నమ్మి ద్వేషించడం. ఎవడో ఒక దుర్మార్గుడు ఆమెని వేశ్య అంటే, మా అమ్మని అలా అంటావాని ఎదురుతిరిగి కొట్టక, వాడి మాటలు నమ్మేసి తల్లిని ద్వేషించడం సిల్లీగా వుంది. దీని మీదే మదర్ సెంటి మెంటు ఆధారపడి వుంటుంది. అర్ధం లేని పాయింటుతో మదర్ సెంటిమెంటు. ఇది వర్కౌట్ కాలేదు. ఇక విక్రం శికంజాగా రాఘవ్ జుయల్ బాగానే నటించాడు ఫస్టాఫ్ వరకూ  వుండే చిన్న విలన్ పాత్రలో.

ఇదంతా అలా వుంచి అసలు కెసిఆర్ పాత్రలో నటించిన ప్రియదర్శి ఒక ఆకర్షణ ఈ సినిమాకి. అలాగే సవారీ తెగ పాత్రలో సంపూర్ణేష్ బాబు కనిపిస్తాడు.

సాంకేతికాల సంగతేమిటి?

ప్రొడక్షన్ డిజైనర్ అవినాష్ కొల్ల రూపొందించిన బస్తీ, నగరపు సెట్లు ప్రామాణికంగా, సహజసిద్ధంగా వున్నాయి- కథా ప్రపంచాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ. దీనికి సీహెచ్ సాయి కెమెరా పనితనం విజువల్ వండర్స్ కి కేరాఫ్ అడ్రసుగా వుంది. కథ ప్రకారం డార్క్ మూవీ కాబట్టి ఆ మూడ్ ని  క్రియేట్ చేయడం లో సక్సెస్ అయ్యాడు.

రామ్-లక్ష్మణ్, రియల్ సతీష్ ల ఆధ్వర్యంలో యాక్షన్ సన్నివేశాలు చాలా వైలెంట్ గా వున్నాయి. తలలు ఎగిరిపోవడం, రక్తాలు పారడం వంటి అతి బీభత్స భయానక దృశ్యాలు అడుగడుగునా దర్శన మిస్తాయి.

ఇక అనిరుధ్ రవిచందర్ తన సంగీతంతో  లేని కథని పైకి లేపేందుకు చేయాల్సిన కృషినంతా   చేశాడు. ఫలితం సున్నా.

కథా కథనాల సంగతి?

గుర్తింపు కోసం అణగారిన వర్గాల పోరాటం, ప్రతీకారం, రాజకీయాలు, మదర్ సెంటిమెంట్ వంటి అనేక అంశాలని  ఒకే కథలో కుదించడానికి ప్రయత్నించడం వల్ల ఈ స్క్రీన్ ప్లే అనేది గందరగోళంగా మారింది. కథని సెటప్ చేస్తూ ఫస్టాఫ్ కూర్చోబెట్టే విధంగా వున్నప్పటికీ, ఈ సెటప్ లో అనేక పాయింట్లు చెప్పుకుంటూ పోవడంతో, ఏ పాయింటు మీద కాన్ఫ్లిక్ట్ పుడుతుందో అంతుచిక్కకుండా పోయింది. బిగ్ ఈవెంట్ సీన్లతో హంగామా ఆర్భాటం చేసుకుపోవడంతో స్ట్రక్చర్ కి అందకుండా పోయింది కథ.

చివరికి 40 వ నిమిషంలో జైలు నుంచి తిరిగి వచ్చిన జడల్, విక్రం శికంజాని  టార్గెట్ చేస్తూ పాత పగ తీర్చుకోవడానికి పోరాటం ప్రారంభిస్తూ అతడితో చాలెంజి చేసినప్పుడు, ప్లాట్ పాయింట్ వన్ వచ్చిందనుకుంటే, ఇది కాస్తా జడల్ మదర్ ఫ్లాష్ బ్యాక్ చెప్పి, జడల్ అపార్దాన్ని తొలగించాక, ఆ తర్వాత విక్రం శికంజా బారినుంచి ఆమెని కాపాడాక, రెండు జరిగాయి : ఏదైతే సోకాల్డ్ మదర్ సెంటిమెంట్ అనే ఎమోషనల్ హై వుందో అది ముగిసిపోవడం, విక్ర్రం శికంజాని చంపడంతో కథ కూడా ముగిసిపోవడం!

దీనితర్వాత ఇంటర్వెల్లోనే జడల్, శికంజా మాలిక్ మీద దండెత్తినప్పుడు, తమ తెగ గుర్తింపు కోసం పోరాటం ప్రారంభిస్తానని చాలెంజి చేస్తాడు. దీంతో రెండు ప్రశ్నలు: ఇంకా చాలెంజి దేనికి, ఆ ఊపులో మాలిక్ ని కాల్చి చంపేసి కథ ముగించెయ్యక?  రెండోది, తన కొడుకుని చంపిన జడల్ చాలెంజికి మాలిక్ దిక్కులు చూడడం దేనికి, జడల్ మదర్ ని చంపేసి కొత్త సమస్య సృష్టించక?

ఈ కథ సెకండాఫ్ కి మిగిలి వుండాలంటే, ఇంటర్వెల్లో జడల్ మదర్ అతడి అపార్ధాన్ని తొలగిస్తూ ఫ్లాష్ బ్యాక్ చెప్పకూడదు. మదర్ మీద అతడి ద్వేషం కొనసాగాలి. ఈ నేపధ్యంలో మాలిక్ తన కొడుకుని చంపిన జడల్ మదర్ ని చంపేస్తే, సెకండాఫ్ కథకి జడల్ ఎదుట బిగ్ ఎమోషనల్ చాలెంజి ఏర్పడేది. ఏమిటా బిగ్ ఎమోషనల్ చాలెంజి? తను వేశ్య అని నమ్మి ద్వేషిస్తున్న మదర్ ని మాలిక్ చంపేసినందుకు సంతోషించాలా, ఏడ్వాలా? కనీసం ఈ ఎమోషనల్ కంటిన్యూటీ అయినా కాపాడేది సెకండాఫ్ ణి.

ఇదీ సెకండాఫ్ కి కథయినప్పుడు, సెకండాఫ్ సేఫ్ అయ్యేది. కానీ ఇంటర్వెల్లోనే కథ ముగిసిపోయేట్టు చేశాక, నడపడానికి కథ లేక ఏమేమో చేసుకుంటూ పోయాడు దర్శకుడు. ఇందులో మోహన్ బాబు క్యారక్టర్ పూర్తిగా డమ్మీ. కథ లేక, భావోద్వేగాలు లేక, మితిమీరిన రక్తపాతం, హింసాత్మక యాక్షన్ సీన్లు- కథకి కాక, చేతిలో పడ్డ బిగ్ బడ్జెట్ కి న్యాయం చేయాలన్నట్టు సాగింది ధోరణి. ఇంకెన్ని జడలు పెంచుకున్నా జడంగా వున్న కథకి జరంత జోష్ కూడా వచ్చే మోఖా లేదు!

-సికిందర్